Denemarken 2025
Vrijdag 19 en zaterdag 20 september 2025 - Laatste dag en rit naar huis
De laatste dag van onze reis konden we onze draai niet vinden. Het weer was grijs, dreigend, maar de voorspelde regen viel uiteindelijk niet. We konden onze draai niet goed vinden en besloten gewoon wat rond te rijden.
In de haven hoopten we nog eenmaal de zwarte roodstaart te zien. Hun vaste plekje was dit keer echter ingenomen door een steenloper. Ook dat leverde dankbaar foto- en filmmateriaal op. Filmpjes met andere witbalans, dus iets andere kleur.
Bij Lakolk Strand werkte het weer ook niet mee, geen mooie luchten. Toch bood dit juist kansen voor zwart-witfoto’s van meeuwen in de branding.
Thuis werden we opnieuw begroet door onze ‘huis-spin’, die al dagen bij de oprit woont en telkens bliksemsnel de plant in vlucht zodra wij aankomen. Alsof hij bang is dat we hem zullen aanrijden. Een grappig dagelijks tafereel. Bij deze een foto hoe hij angstvallig afwacht tot we allemaal weer binnen zijn. Dit was overigens niet onze enige spin, er waren er echt heel veel.
’s Avonds trokken we voor een laatste keer naar de Rømødæmningen. Wout ging op pad naar de zeearend die verderop zat, ik fotografeerde spreeuwen.
Wout zette de zeearend op foto en film. Toen deze ging vliegen, kon ik ook mijn slag slaan (al bleef het ver weg). Dit keer zagen we hem zelfs met een vis in zijn klauwen.
Daarna was het tijd om in te pakken en vroeg te gaan slapen.
Zaterdagochtend namen we afscheid van ons vakantiehuis en vertrokken om 09.30 uur richting Nederland. We maakten nog één korte stop bij de dam voor een laatste foto, een symbolisch vaarwel aan Rømø.
Daarna reden we non-stop door (nou ja, met veel file rondom Hamburg). Rond 19.45 uur parkeerden we de auto thuis. Moe, maar vol herinneringen.
Donderdag 18 september 2025 - Van panoramadak tot spreeuwenshow
De dag begon praktisch: we reden naar een garage om schade aan mijn panoramadak (scheur in glas) te laten beoordelen. De monteur stelde ons gerust: “Ik zou er zonder meer mee naar Nederland rijden.” Wout zei hetzelfde. Dus de reparatie stellen we uit tot thuis.
Daarna lunchten we bij Ballum Slusekro. Wout koos voor een klassieke bal gehakt met aardappelen en rode kool, terwijl ik smulde van een stjerneskud. Dit is een typisch Deens visgerecht met een combinatie van gebakken en gestoomde visfilet, garnalen, asperges, kaviaar en een romige dressing op wit geroosterd brood. Letterlijk betekent stjernesknud "vallende ster".
’s Middags maakten we een wandeling in de Tvismark Plantage. We volgden de gele route van 3,7 kilometer, al sneed ik hier en daar wat af en kwam uit op 2,8 kilometer. Onderweg beklom Wout nog de Høstbjerg (19 meter), ik bleef op een bankje zitten. Wout liep de hele route en haalde de auto op om me weer op te pikken.
Daarna reden we nog even het strand van Lakolk op.
Na een broodmaaltijd thuis reden we richting de Ballum-sluis. Onderweg zagen we nog een zeearend vanaf de dam, waarvoor we uiteraard even stopten.
Ik vermaakte me intussen met het landschap en de vogels.
Bij de Ballum-sluis aangekomen was het opvallend druk. We parkeerden de auto langs de weg en voegden ons bij de vele Denen die al klaar zaten voor de spreeuwenshow. Het duurde even voordat de spreeuwen hun formaties mooi vormden. Soms vloog de groep prachtig in patronen door de lucht, maar vaak bleef het bij wat chaotisch gefladder. Toch was het indrukwekkend om te zien, zeker met de schitterende luchten als decor.
En de luchten.
Morgen is alweer onze laatste volle dag hier, want zaterdag keren we terug richting Nederland.
Woensdag 17 september 2025 - Tussen regen, paddenstoel en spreeuwen
De dag begon bewolkt, met af en toe een buitje regen. Toch gingen we op pad en reden naar de Rømødæmningen. Het was vloed, waardoor er weinig te zien was. Dan maar een foto van de regensluiers boven de Waddenzee.
Daarna bezochten we de haven. De zwarte roodstaarten lieten zich dit keer niet zien, dus richtte ik me opnieuw op abstracte fotografie – altijd leuk om mee te spelen.
We maakten een kort rondje over het eiland. Bij Sønderstrand kwamen we niet verder: er was een lint gespannen en een voertuig met een man in groen uniform hield de wacht. Of het leger was of een natuurbeheerder weten we niet, maar er mocht in elk geval niet worden gereden of gewandeld. Dan maar een klein rondje langs de heidevelden.
Thuis viel mijn oog ineens op een prachtige paddenstoel in de tuin, compleet met een vlieg. Deze zat onscherp op de paddenstoel, maar werd daarna nog scherp op de foto gezet.
Tijdens de lunch volgde een verrassing: een zeearend vloog boven het gebied achter ons huis. Dichterbij dan anders, maar nog steeds lastig om goed vast te leggen.
’s Middags gingen we terug naar de dam en later naar de Ballum-sluis, waar we hoopten opnieuw een zeearend te zien. Die kwam niet opdagen, maar een grote groep spreeuwen zorgde voor spektakel door telkens massaal op te vliegen.
’s Avonds gingen we nogmaals terug, dit keer in de hoop de sort sol te zien.
Sort Sol (Zwarte Zon) is het natuurfenomeen waarbij duizenden spreeuwen vlak voor zonsondergang spectaculaire formaties in de lucht maken. Het is vooral in Zuid-Jutland bekend en trekt ieder jaar veel bezoekers.
Net toen wij aankwamen, besloten de spreeuwen dat het genoeg was en streken neer in het gras. Het was bovendien al behoorlijk schemerig. Morgen dus maar wat eerder terug – hopelijk lukt het dan beter.
Dinsdag 16 september 2025 - De jacht op de zeearend
Volgens het weerbericht zou het vandaag regenen, maar tot onze verrassing brak de zon door. Dus op pad – de jacht op de zeearend kon beginnen. Eerst begroetten we onze nieuwe buren: een groep Lakenvelders. Dit Nederlandse runderras herken je direct aan de brede witte band rondom de romp. In Denemarken kom je ze af en toe tegen op boerderijen en natuurterreinen. Ze staan bekend als rustige, sterke dieren.
Op de Rømødæmningen keken we uit over het water. Geen zeearend in zicht. Wel viel ons op dat het water ongewoon hoog stond: normaal ligt er nog een strook gras en een pad, maar nu reikte de Waddenzee tot aan de dam. De schapen werden erdoor in het nauw gedreven en stonden met z’n allen tegen het hek langs de weg.
Ik probeerde nog wat kunstzinnige foto’s te maken.
En wat foto's van luchten en andere vogels.
Maar uiteindelijk draaide de dag om twee dingen .... schapen ...
En de zeearend. Dit was een uitdaging. Ik fotografeerde tegen de zon in en met windkracht zes viel er niet veel moois te maken. Toch plaats ik de foto’s – beter iets dan niets. Wout besloot het slimmer aan te pakken en liep anderhalve kilometer dichterbij. Zijn foto’s zijn daardoor een stuk beter gelukt.
Later reden we naar Lakolk Strand, waar het strand vol plassen stond. Je kon dan ook niet ver met de auto.
Als afsluiter gingen we naar de haven, om het koppeltje zwarte roodstaarten nog even vast te leggen.
Maandag 15 september 2025 - Rømø dam en haven van Rømø
De ochtend bracht regen met bakken tegelijk, dus bleven we binnen. Wout wist toch nog een foto te maken van een valkje dat op een paaltje zat.
Na de lunch werd het tussen de buien door wat droger. Tijd om er weer op uit te trekken. Eerst reden we naar de Rømødæmningen, in de hoop eindelijk de zeearend te spotten. Maar helaas, opnieuw niet. Wel genoten we van de vele andere vogels en de prachtige luchten boven de Waddenzee.
Daarna trokken we naar de haven van Rømø. Hier lagen wat schepen en opvallend veel oud ijzer. Tussen die stapel bevond zich de UC2 Kraka, een kleine onderzeeër gebouwd door de Deense uitvinder Peter Madsen.
Madsen stond jarenlang bekend als een briljant en eigenzinnig uitvinder, vooral op het gebied van raketten en zelfgebouwde onderzeeërs. In 2017 veranderde dat beeld drastisch toen hij werd gearresteerd en later veroordeeld voor de gruwelijke moord op de Zweedse journaliste Kim Wall, die aan boord van zijn onderzeeër was gegaan voor een interview. Sindsdien is zijn naam onlosmakelijk verbonden met dit misdrijf, en niet langer met zijn technische prestaties.
Ik kon in de haven mijn creativiteit kwijt met abstracte fotografie (je houdt ervan of niet).
En samen hielden we ons bezig met een veel levendiger onderwerp: de zwarte roodstaart, een klein vogeltje dat zich nieuwsgierig liet zien in de haven. Het is een kleine zangvogel die je vaak vindt bij gebouwen, havens en rotsige omgevingen. Het mannetje is donker met een oranje staart die voortdurend trilt.
Eenmaal thuis sloot Wout de dag af met een foto en filmpje van de roodborsttapuit in de achtertuin.
Morgen weer regen ...
Zondag 14 september 2025 - Op zoek naar zeearenden op Rømø
We begonnen de dag ieder in ons eigen bed, maar gelukkig weer samen aan de ontbijttafel. Buiten regende het nog zachtjes. Wout maakte een foto van een roodborsttapuit.
Toen het later droog werd, reden we naar de Rømødæmningen, de lange dam die het eiland met het vasteland verbindt. Met goede hoop op een zeearend keken we de lucht en het wad af. Helaas, ze lieten zich niet zien. Wel genoten we van het uitzicht over de uitgestrekte Waddenzee en maakten we de eerste foto’s van de dag.
Daarna reden we door naar de Ballum-sluis. En ja, daar zagen we ze: zeearenden! Alleen veel te ver weg voor een fatsoenlijke foto. Dus richtten we onze aandacht op het landschap, een voorbij vliegende reiger, de zwaluwen en een man in een klein bootje. Soms kunnen andere dingen ook mooi zijn.
De lunch nuttigden we thuis, met de was vrolijk wapperend aan de lijn.
Later trokken we opnieuw naar de dam. Inmiddels liep het water weer op. Met vloed zouden de vogels dichter bij de kust moeten komen. En inderdaad, we zagen een zeearend. Maar ook nu bleef hij ver weg. Wout maakte nog een filmpje van de vogel in vlucht, maar scherpte was op die afstand onhaalbaar. We hielden het dus bij wat landschapsfoto’s.
Daarna reden we voor de lol naar Lakolk Strand. Het blijft bijzonder om met de auto het strand op te rijden. Mensen lieten hun vliegers op, anderen oefenden met kitesurfen op het droge. Eén hond keek wat verveeld toe, zijn baas had het te druk om hem een balletje toe te werpen.
’s Avonds aten we thuis een warme hap. Volgens het weerbericht brengen de komende twee dagen regen, dus ik ga alvast nadenken over alternatieve binnen activiteiten. Al weet je het hier nooit – misschien valt het mee.
Vrijdag 12 september en zaterdag 13 september - Lille Vildmose en Rømø
Vrijdagochtend begonnen we aan ons laatste volle dagje in Dokkedal. Natuurlijk gingen we nog één keer naar Lille Vildmose, vastbesloten om de eland te vinden. Maar opnieuw zonder succes. Wel zagen we een mooie variatie aan vogels: een tapuit, een buizerd, een visarend en zelfs een kraanvogel.
De herten waren ook weer van de partij, je kunt het burlen op de filmpjes horen.
De rest van de dag maakten we vooral foto’s van het landschap en de indrukwekkende wolkenluchten die je zo goed kunt zien in dit landschap.
Zaterdagochtend werden we vroeg wakker van de zon. Dat uitzicht op zee bij zonsopkomst zullen we missen.
Na het inladen van de auto maakten we nog een laatste rondje door Lille Vildmose. Eerst zagen we buizerds.
Daarna wachtte ons een verrassing: een vos kwam onze kant oplopen op de weg! Wat een prachtig dier blijft het toch.
Daarna nog een verrassing - de zeearend zat weer in zijn boom. Helaas te ver weg voor goede foto’s, maar toch indrukwekkend.
Als afsluiter nog een tapuitje, en daarmee namen we afscheid van dit bijzondere natuurgebied.
Daarna begon onze rit van vier uur naar Rømø. Onderweg hadden we wat wegwerkzaamheden en een paar buien.
Rømø is het meest zuidelijke Deense Waddeneiland, verbonden met het vasteland door een 10 kilometer lange dam.
Bij aankomst in ons nieuwe huis op Rømø keken we verbaasd naar de slaapkamers: een bed kleiner dan een twijfelaar, een soort bedstee en zelfs een bed in een apart gebouw. We besluiten gescheiden te gaan slapen – ik in de twijfelaar, Wout in de bedstee.
’s Avonds deden we nog snel boodschappen. Wat begon met de zoektocht naar een stekkerblok eindigde natuurlijk met een volle tas. Daarna reden we nog kort het strand bij Lakolk op en maakten een ommetje langs de Ballum-sluis (Ballum Sluse). Deze sluis beschermt het achterliggende land tegen de Waddenzee. Het is ook een populaire plek om vogels te spotten; vaak zie je hier roofvogels en ganzen, en soms zelfs een zeearend. Helaas zagen wij nog geen zeearend, maar dat komt zeker nog wel deze week. Nog voordat we goed en wel waren aangekomen vanmiddag, zagen we al een prachtige zeearend door de lucht glijden.
Hieronder wel wat foto's en een filmpje van strand en het gebied bij de sluis.
Zo, nu twijfelaar en bedstee opmaken en lekker slapen.
Donderdag 11 september 2025 - Lille Vildmose
Vanochtend waren we vroeg wakker, maar buiten was het grijs en somber. Ik dacht: dit levert toch geen mooie foto’s op, en kroop weer terug in bed. Later zag ik op Facebook filmpjes van burlende herten in de ochtendmist – precies wat ik had willen meemaken. Wel zette ik nog een mooi spinnenweb op de foto op ons terras.
Rond tien uur gingen we alsnog op pad. Op de grindwegen kwamen we eerst alleen vogels tegen.
Daarna reden we opnieuw naar Portlandmosen. Ik wilde nog een keer de zonnedauw fotograferen, ditmaal met een macro-voorzetlens. Het resultaat was beter, maar echt tevreden ben ik niet – de plantjes groeien zó laag dat ik er niet goed bij kan.
Daarna ging de rit richting Øster Hurup, waar we broodjes kochten bij de Brugsen-supermarkt. We aten ze op bij de parkeerplaats richting de uitkijktoren. Het uitzicht leverde een veel kleinere groep herten op dan gisteren.
Vervolgens gingen we naar het paviljoen van Birkesø om roofvogels te kijken. Die zagen we niet. Wel maakten we foto’s van een zwam, enkele borden en van een indrukwekkend dreigende lucht. Toen de bui losbarstte, zaten we nét droog in de auto.
Onderweg viel ons iets op: bruine kiekendieven gedragen zich vreemd in de regen. Alsof ze niet weten of ze moeten genieten van een gratis bad of juist bang zijn voor natte poten. Een komisch gezicht.
Dit duifje vond de regen maar niets.
Aan de Grønvej gingen we opnieuw herten kijken. Dit keer stonden ze een stuk dichterbij. Eén mannetjeshert liep onvermoeibaar achter de hindes aan – de bronsttijd is duidelijk begonnen.
En toen kwam de verrassing van de dag: een vos! Ik had er al op gehoopt, en jawel, hij liet zich even zien. Wat een prachtig dier om te ontmoeten.
Morgen misschien wel vroeg op pad – afhankelijk van het weer.
Woensdag 10 september 2025 - Tofte Skov en Portlandmose
De ochtend begon rustig. Buiten was het grijs en winderig, dus bleven we lekker binnen.
Na de lunch trokken we er toch op uit. Ik was er heilig van overtuigd dat we vandaag pa-eland én een vos zouden zien. De natuur dacht daar anders over. Geen spoor van beiden.
We gingen naar de uitkijktoren bij Tofte Skov. Dit is het afgesloten hart van Lille Vildmose. Hier leven grote groepen herten, maar ook bizons en elanden. Voor bezoekers zijn er uitkijktorens langs de rand, van waar je soms verrassend veel ziet. Een vriendelijke Deense dame vertelde ons dat je de afgesloten delen van het gebied wél in kunt, maar alleen met een georganiseerde bustocht in het seizoen. Jammer dat dit nu net voorbij is.
Wij hadden vanaf het hoge platform een prachtig uitzicht. In de verte stond een hele groep herten bij elkaar – een mooi gezicht.
Daarna reden we door naar de noordwestkant van Lille Vildmose. Portlandmosen dankt zijn naam aan de Aalborg Portland cementfabriek die er tijdens de wereldoorlogen veel turf groef. De turf werd gebruikt als brandstof en voor de productie van cement, wat essentieel was voor de bouw van de Atlantikwall. Het gebied, met diepe, met water gevulde afgravingen, wordt nu natuurkundig hersteld om de oorspronkelijke hoogveenvegetatie te behouden. Er is een planken wandeling aangelegd.
De Atlantikwall was een meer dan 5.000 kilometer lange verdedigingslinie, die Nazi-Duitsland tijdens de WOII langs de westkust van de bezette gebieden in West-Europa heeft aangelegd ter voorkoming van een geallieerde invasie.
Een korte wandeling van zo’n 800 meter (in totaal, heen en terug) aan de noordkant van Portlandmosen bracht ons bij een uitkijkpunt over een van die afgravingen. Geen eland in het water helaas, maar wel een heidelibel en een klein geaderd witje die zich even lieten zien.
Toen we weer wegreden was de lucht dreigend.
Niet veel later begon het te regenen. We bleven nog even in het park om te kijken of de elanden in beweging kwamen, maar nee.
Het is blijven regenen, dus we gaan maar een avond (Nederlandse) tv kijken. Morgen hopelijk weer wat beter weer voor een eventuele vroege tocht door het park.
Oh ja, aan spinnen geen gebrek in Denemarken.
En onderstaand informatiebord laat zien dat wasbeerhonden, nertsen en vossen worden gevangen. De wasbeerhonden gaan naar een Scandinavisch project en mogen dus blijven leven. De nertsen en vossen niet, die worden afgemaakt om de vogelstand in ere te houden. Overigens zijn de vossen nog wel toegelaten, maar dient er een gezonde balans te zijn tussen aantal vossen en vogels. Zielig eigenlijk, maar wel weer leuk voor de vogels.
Dinsdag 9 september 2025 - Portlandmosen en Mariager Fjord
Vandaag bleven we wat langer liggen dan gisteren. Wel was er weer een prachtige zonsopgang te zien, dus daar kwam ik even mijn bed voor uit.
We gingen op pad richting Portlandmosen. Dit is een hoogveengebied in Lille Vildmose, dat bekendstaat om zijn bijzondere flora en fauna.
De wandeling door Portlandmosen is niet lang, maar over de houten planken schiet het bij mij niet zo op. Geeft niets: zo hadden we alle tijd om de schoonheid van het gebied te zien. We ontdekten zonnedauw, een gamma-uil en een levendbarende hagedis, en genoten van de eindeloze velden vol heide. Bij een waterplas, bekend als oversteekplaats voor elanden, bleven we hoopvol wachten. Dit keer kwamen ze niet opdagen helaas.
Toen we verder reden, ontdekten we in de verte een zeearend in een boom. Een indrukwekkende verschijning, al zat hij ver weg.
Onze lunch aten we bij een picknicktafel onderweg, voordat we ’s middags koers zetten richting Mariager Fjord. Dit is met zijn 35 kilometer de langste fjord van Denemarken. Hij kronkelt diep het binnenland in en is omgeven door bossen, heuvels en kleine dorpjes. Bij mooi weer kun je er prachtig wandelen, fietsen of een boottocht maken. Het weer werkte bij ons helaas niet mee, waardoor de ervaring wat tegenviel, maar de fjord zelf is groots en indrukwekkend.
Daarna zochten we een van de reuzen van Thomas Dambo. De Deense kunstenaar Thomas Dambo plaatst reusachtige trollen van gerecycled hout in de natuur. Zijn kunstwerken zijn verspreid over heel Denemarken (en inmiddels ook in andere landen). Het idee is om mensen de natuur op een speelse manier opnieuw te laten ontdekken.
Het was voor ons even zoeken, maar al snel vonden we de houten trol – een vrolijk kunstwerk midden in de natuur.
Op de terugweg door Lille Vildmose zagen we dat de boom van de zeearend nu vol zat met aalscholvers. Een grappig contrast. De zeearend zelf was elders gaan zitten, en dit keer zelfs met gezelschap.
Later reden we nog een ronde door het park en zagen we opnieuw het elandkalf, dat rustig de weg overstak. Een zoektocht naar waar het gebleven was leverde niets op – alsof het in het niets was verdwenen.
En de borden van vandaag ...
Maandag 8 september 2025 - Lille Vildmose
De wekker ging al om vijf uur. Buiten was het nog donker, alleen boven de horizon verscheen een smalle oranje streep van de naderende zonsopgang. Zonder ontbijt stapten we in de auto, op weg naar Lille Vildmose om te zien wat er vroeg in de ochtend allemaal gebeurt.
Al snel zagen we een klein hertje dat ons nieuwsgierig aankeek.
Ondertussen klonk het luide trompetteren van kraanvogels. We lokaliseerden het geluid en toen het wat lichter werd, zagen we hoe de vogels hun slaapplaats verlieten en in groepen naar hun voedselgebieden vlogen. Een machtig gezicht, met dat typische geluid erbij.
Op een parkeerplaats bij een uitkijktoren maande de enige andere vroege bezoeker, een Deen, ons om rustig aan te doen. Wout trapte direct op de rem – en daar stond een elandkalf! Het prachtige dier stond vredig te eten, keek af en toe om zich heen, liep langs ons heen, stapte met zijn lange, slungelige benen over een hek, stak de weg over en verdween aan de overkant in het riet. Alsof hij er nooit geweest was.
Daarna reden we nog wat rond, maar behalve enkele bonte kraaien lieten zich geen bijzondere dieren meer zien. Tijd om terug te gaan en eindelijk te ontbijten.
Later die ochtend bezochten we de uitkijktoren van Tofte Skov. Dit afgesloten bos is niet toegankelijk, maar vanaf de rand kun je soms de Europese bizons zien die hier leven. Helaas lieten ze zich niet zien, dus hielden we het bij foto’s van de heide.
Na boodschappen en lunch thuis zorgden koeien aan het strand nog voor een grappig schouwspel: terwijl ze pootjebaden, besloot één koe ter plekke zijn behoefte te doen – reden genoeg voor de hele groep om meteen het water weer uit te gaan.
’s Middags liepen we een stuk over de pier bij Dokkedal. Dit is een geliefde plek aan de kust van het Kattegat. Het is geen dam of waterkering, maar een eenvoudige houten pier die vanaf het strand de zee in loopt. De harde wind maakte het fris; voor het eerst deze vakantie droeg ik overdag een vest.
Daarna reden we nog alle wegen van het park af, op zoek naar de vader-eland. Die vonden we niet, maar wel opnieuw een grote groep herten.
De avond bracht nog een vleermuizenshow voor ons terras: Wout filmde hoe ze in snelle vluchten heen en weer schoten (lange film, snelle vleermuizen).
Morgenochtend blijven we waarschijnlijk iets langer liggen ... hoewel, het wordt waarschijnlijk wel weer mooi helder weer. Maar de wekker zet ik niet.
Zaterdag 5 en zondag 7 september 2025 - Lille Vildmose
We begonnen de zaterdag vroeg met inpakken en laden, waarna de auto tot de rand gevuld stond. Nog één keer genoten we van de zon voor het huis, voordat we om 10.00 uur uitcheckten. Op weg naar Dokkedal hielden we kort halt bij Jerup Strand, om een paar laatste foto’s te maken – een mooi einde van ons verblijf hier.
Na anderhalf uur rijden bereikten we Dokkedal. Dit is een klein kustplaatsje aan het Kattegat, ongeveer 25 kilometer ten zuiden van Aalborg. Het dorp ligt direct bij de toegang tot Lille Vildmose en is daardoor een perfecte uitvalsbasis voor natuurliefhebbers. De kust is er rustig, met brede stranden en vaak stevige wind.
Omdat we het huis nog niet in mochten, reden we eerst wat rond in de omgeving. Uiteindelijk besloten we toch maar naar binnen te gaan. Van tevoren hadden we slechte reviews gelezen, maar die bleken gelukkig overdreven. Het uitzicht is schitterend, al zit het meubilair voor geen meter.
’s Middags reden we een klein rondje door Lille Vildmose, het grootste aaneengesloten natuurgebied van Denemarken, met ruim 7.600 hectare veen, bos, meren en open vlaktes. Het gebied is uniek omdat hier zeldzame soorten leven, zoals de eland en de zeearend. Ook kraanvogels en talloze andere vogels voelen zich er thuis. Er zijn verschillende autoroutes en wandelpaden, en langs de weg vind je uitkijkpunten en observatietorens.
Tijdens het eten buiten op het terras zagen we de maan prachtig opkomen – extra leuk, want morgen staat een bloedmaan op het programma.
De volgende ochtend werden we om 05.47 uur wakker met een prachtig uitzicht vanuit ons bed (geen gordijnen in de slaapkamer). Daarna draaiden we ons om en vielen weer in slaap.
Pas uren later gingen we op pad naar Lille Vildmose, waar we een tour met een gids hadden geboekt. Mijn verwachtingen waren hoog, maar voor ons viel het een beetje tegen. We reden grotendeels dezelfde route als gisteren en zagen daardoor weinig nieuws. Bovendien sprak de gids uitsluitend Deens, en mijn dagelijkse lesje Duolingo bleek nog lang niet genoeg.
Toch hadden we veel plezier om de situatie: de gids gaf zijn uitleg via een FM-radiokanaal. Het geluid van een vallende kop koffie bleek iedere keer het signaal om weer uit te stappen en te luisteren naar zijn uitleg. Ik besloot tijdens zijn uitleg vlinders te gaan fotograferen. Op een gegeven moment besloten we de groep te verlaten en zelf ergens te gaan kijken. Stonden we een half uur later ergens anders, hoorden we opeens opnieuw zijn stem op de radio. En ja hoor, hij parkeerde weer naast ons met de hele groep.
Tijdens en na de toer hebben we de volgende foto's gemaakt.
Wout maakte ook filmpjes van de herten.
Vanavond stond ik rond 20.00 uur klaar met de camera voor de bloedmaan, maar helaas geen maan te zien. Blijkbaar kwam deze nu een stuk verderop op en niet meer recht voor onze neus. Helaas.
Morgen willen we om 05.00 uur opstaan en naar Lille Vildmose rijden om te kijken of we een eland kunnen spotten.
Vrijdag 5 september 2025 - Bulbjerg
Vanochtend om 06.15 uur, nog met mijn ogen half open, zag ik iets bewegen in de tuin. Een ree stond rustig de rozenbottels op te snoepen. Toen hij me binnen ontdekte, schoot hij er als een haas vandoor.
Niet veel later begon het te regenen, precies zoals voorspeld. Binnen blijven was geen optie – we wilden er toch op uit. Dus gingen we richting de westkust. Onze eerste stop was Rubjerg Knude Fyr. Bij het zien van de parkeertarieven van bijna zeven euro voor een kort bezoek besloten we dit keer over te slaan. In plaats daarvan maakten we wat foto’s op afstand. Gelukkig kenden we de plek al van vorig jaar, en die foto prijkt nu zelfs als banner boven deze blog.
Rubjerg Knude Fyr is een vuurtoren op de hoge zandduinen bij Lønstrup, gebouwd in 1900. Door de oprukkende duinen en kusterosie dreigde hij in zee te storten, maar in 2019 is de toren 70 meter landinwaarts verplaatst om hem te behouden.
Maar we wilden meer zien en reden nog verder, ruim anderhalf uur, naar Bulbjerg. Deze vogelrots stond al lang op mijn verlanglijstje, en eindelijk was het zover. En ja: het was de rit meer dan waard.
Bulbjerg is een 47 meter hoge kalkstenen klif aan de Noordzeekust van Jutland. Het is de enige echte vogelrots van Denemarken en rijst indrukwekkend op uit het vlakke landschap. Vanwege zijn vorm en ligging wordt Bulbjerg ook wel de “Shoulder of Jutland” genoemd. Ooit maakte de rots deel uit van een groter kalkplateau, maar zee en wind hebben de omgeving langzaam afgesleten.
Vanaf de top van Bulbjerg heb je een weids uitzicht over de Noordzee en de eindeloze kustlijn, met brede stranden en hoge duinen. Op heldere dagen zie je tientallen kilometers ver.
Vanaf het strand beneden oogt de rots juist imposant, als een machtige muur van kalksteen die oprijst uit het zand. Vooral met ruig weer is het een spectaculair gezicht.
Bulbjerg is beroemd vanwege de kolonie drieteenmeeuwen (Rissa tridactyla). Deze kleine meeuwen nestelen in grote aantallen op de steile rotswanden – met zo'n 500 paartjes tegelijk. Hun roep en het aan- en afvliegen geven de klif een levendig karakter. Naast drieteenmeeuwen zie je er soms ook andere zeevogels, en in de winter strijken er regelmatig sneeuwgorzen en andere noordelijke soorten neer.
Op de Rode Lijst van Nederlandse broedvogels staat de drieteenmeeuw als bedreigd vermeld, vanwege de zeer beperkte en kwetsbare broedpopulatie.
Internationaal gaat het ook slecht met de soort: door voedselgebrek (minder vis) en klimaatverandering nemen de kolonies in Noordwest-Europa sterk af.
En het is zo'n mooi klein meeuwtje ...
Daarna reden we bijna twee uur weer terug naar Napstjært, waar we vannacht onze laatste nacht doorbrengen. Morgen wacht een kortere rit van anderhalf uur naar Dokkedal en daarmee begint een nieuwe week in onze vakantie.
Donderdag 4 september 2025 - Slotved Dyrehave & stranden
Ons huis in Napstjært heeft in de woonkamer twee wanden die volledig uit ramen bestaan. Zodra de zon ’s ochtends naar binnen schijnt, warmt het razendsnel op – bijna niet uit te houden. Maar eerlijk is eerlijk: beter te warm in de zon dan koud en regenachtig.
Op de planning stond vandaag een bezoek aan Slotved Dyrehave, op ongeveer 25 minuten rijden. Slotved Dyrehave is een oud bos- en natuurgebied bij Sindal. Het park is omheind en staat bekend om de herten die er vrij rondlopen. Het landschap bestaat uit loofbos, open grasvlaktes en paden die geschikt zijn voor korte wandelingen. In de herfst kleurt het gebied prachtig, en vaak zie je hier damherten of edelherten grazen. Vogels als spechten en boomklevers voelen zich er thuis.
Toen we uitstapten zei Wout meteen: “Hier zijn we eerder geweest.” En dat klopte: vorig jaar liepen we hier ook. We hoopten herten te zien, maar dit keer lieten ze zich niet zien. Alleen een paar vogels kruisten ons pad, maar ze wilden zich niet scherp laten fotograferen. Dan maar het bos zelf, en een nieuwsgierige slak. Twee keer werden we verrast door een korte, hevige plensbui. Onder de bomen bleven we gelukkig redelijk droog.
Daarna reden we door naar Tornby Strand, waar we de auto het strand op reden en daar onze boterhammen aten. Ik wist nog twee vogels vast te leggen. Het is karig gesteld met de vogels hier in het hoge noorden.
Op de terugweg wilde ik landschapsfoto’s maken, maar door de drukte op de weg konden we niet overal stoppen.
We besloten door te rijden naar Bindslev Gl. Elværk, een voormalige waterkrachtcentrale aan de Uggerby Å, gebouwd in 1920. Het was de eerste centrale in Noord-Jutland die stroom leverde aan de omgeving. Tegenwoordig is het een museum. We zijn hier vorig jaar ook geweest. Slechts een paar foto’s namen we dit keer, waarna we vertrokken. Dreigende wolken voorspelden een buitje, die er overigens niet kwam.
Tot slot nog een blik op Jerup Strand. Gisteren ontdekten we dat je hier met de auto het strand op mag, en dat probeerden we nu zelf ook.
De laatste foto’s van vandaag zijn gemaakt rond Jerup Strand en in onze eigen tuin bij Napstjært. De koeien staan langs het laatste stukje weg om bij ons huis te komen. Ik fotografeerde de uitgestrektheid en de spelende wolken, om te laten zien hoe groots en ruim het hier aanvoelt.
Als uitsmijter nog een verkeersbord.
Voor morgen is er regen voorspeld ... tot nu toe klopte het Deense weerbericht altijd aardig.
Woensdag 3 september 2025 - Den Tilsandede Kirke & omgeving
We werden opnieuw vroeg gewekt door de zon. Na het ontbijt zagen we een enorme groep ganzen – zeker honderd of meer – die luid gakkend naar het zuiden vlogen. Een indrukwekkend gezicht. Terwijl de wasmachine draaide, maakten we ons klaar om op pad te gaan.
Vandaag bezochten we Den Tilsandede Kirke, de beroemde “verzande kerk”. Aan het begin van de wandeling kruiste een gewone pad ons pad.
De “verzande kerk” (Den Tilsandede Kirke), officieel Sct. Laurentii Kirke, stamt uit de 14e eeuw. Door de oprukkende duinen raakte de kerk in de 18e eeuw steeds meer bedolven onder zand. Uiteindelijk bleef alleen de toren zichtbaar; die is nu nog te bezoeken. Het is een van de bekendste bezienswaardigheden bij Skagen en een symbool voor de kracht van de natuur.
Vorig jaar waren we ook bij Den Tilsandede Kirke en toen was het er heerlijk rustig. Nu liepen er allemaal kinderen van een schoolreisje te gillen en besloten we al snel de rest van de wandeling te maken. Het rondje was een kleine drie kilometer, maar voor mij zwaar genoeg; ik voelde mijn benen nog van gisteren. Onderweg genoten we van de natuur: rendiermos en bloeiende heide kleurden het pad.
Onderweg kwamen we uit bij Flagbakken, een hoge uitkijkduin. Hier kijk je rondom uit: naar het stadje Skagen in het noorden, de bossen en heidevelden in het binnenland, en richting westen zelfs naar de Noordzee. Een mooi panoramapunt.
Na de wandeling wilden we boterhammen eten, maar het brood bleek nog thuis te liggen. Dus terug naar huis voor de lunch. Daarna reden we opnieuw weg, dit keer richting Tversted, voor een stop bij Det Blå Ishus. Het dropijs daar blijft onweerstaanbaar. Ik koos zelfs drie bolletjes van die smaak. Het dropijs is misschien ook wel de meest geliefde smaak van de Denen. Drop is in Denemarken namelijk ongekend populair – van zoet tot zout en van zacht tot keihard.
We reden er ook nog even het strand op met de auto. We waren niet de enigen.
Daarna gingen we op zoek naar een vogelreservaat. We vonden het, maar er bleek geen wandelpad doorheen te lopen. Dus reden we door naar Jerup Strand, waar we gelukkig nog enkele vogels zagen: een kokmeeuw en een groepje bonte strandlopers.
Bonte strandlopers, kleine steltlopers die vaak in groepen langs de vloedlijn rennen, gebruiken de stranden tijdens hun trek als belangrijke tussenstop.
En als laatste nog even het grappigste verkeersbord van Denemarken.
Dinsdag 2 september 2025 - Frederikshavn & Katsig Bakker
Vanochtend stonden we rond acht uur op en na het ontbijt reden we richting Pikkerbakken, ten zuiden van Frederikshavn. Dit punt biedt een panoramisch uitzicht over de stad en de haven en bij helder weer zelfs tot aan de eilanden Læsø en Hirsholmene. Het licht viel prachtig - een mooie plek om foto's te maken.
Daarna gingen we verder naar Udsigtspunkt Øksnebjerg. Ook hier zou je uitzicht hebben over de stad, maar wij vonden vooral het glooiende landschap bijzonder. Dit is het binnenland van Vendsyssel, met akkers en bosranden. Een rij boompjes trok ook mijn aandacht.
Onze tocht bracht ons vervolgens naar Skærum Kirke. Het is een typisch Deens dorpskerkje: eenvoudig, wit gepleisterd en gebouwd in Romaanse stijl. Het Lutherse kerkje bleek open te zijn. Anders dan katholieke kerken kent het weinig pracht en praal, maar juist die eenvoud maakt het charmant. Binnen fladderde een vlinder rond die duidelijk moeite had om de weg naar buiten te vinden.
Omdat we ook wilden wandelen, reden we naar Katsig Bakker. Dit is een heuvelachtig natuurgebied net buiten Frederikshavn. Het bestaat uit oude zandduinen die tijdens de ijstijd zijn gevormd en later bebost zijn. De Brandbjerg is het hoogste punt en geeft een prachtig uitzicht. Het gebied is ideaal voor korte wandelingen, al vragen de steile stukken soms wat klimwerk.
Op de parkeerplaats sprak een Deense man ons aan. Hij adviseerde ons linksom te lopen en zei dat hij een verrassing onder een zonnebloem had achtergelaten. Wij kozen natuurlijk voor rechtsom. Het rondje was maar twee kilometer, maar het begin was pittig: meteen die steile klim. Voor mij voelde het alsof ik telkens twee traptreden tegelijk moest nemen. Gelukkig hielp Wout me omhoog. Boven op de Brandbjerg stond inderdaad de zonnebloem, en eronder lagen flesjes bier en snoep. Drinkend wandelen leek ons geen goed plan, dus lieten we alles liggen. Daarna volgde nog anderhalve kilometer terug, veel vlakker en een stuk aangenamer.
Op de terugweg reden we nog langs Storhøje gravhøj, een oude grafheuvel. De grafheuvel Storhøje dateert uit de Bronstijd. Zulke heuvels zijn door heel Denemarken te vinden en herinneren aan een tijd dat dit landschap al duizenden jaren bewoond was. Vaak liggen ze op markante plekken in het landschap, zodat ze van ver zichtbaar waren. Te moe om nog echt foto’s te maken, keken we er alleen kort rond.
Daarna was het tijd om huiswaarts te keren. In Frederikshavn maakten we nog een tussenstop bij de Føtex, op zoek naar gehaktkruiden en eieren. We vonden beide, én ik nam mijn favoriete suikervrije Deense snoepjes mee.
Føtex is een van de grotere supermarktketens in Denemarken. Naast dagelijkse boodschappen vind je er ook een uitgebreid assortiment non-food. Voor Nederlanders zijn vooral de kruiden, broodsoorten en snoepjes vaak nét even anders en leuk om te ontdekken.
Thuis filmde Wout nog de eksters die in onze achtertuin de besjes van de struiken pikten. En voeg ik gelijk nog een filmpje van de raaf toe.
Morgen een nieuwe dag.
Maandag 1 september 2025 - Grenen en omgeving
Vandaag stond Grenen op het programma. We hadden de plek eerder steeds vermeden vanwege de drukte, maar zoals Wout terecht zei: het was één van de redenen dat we hier naartoe waren gekomen. Dus reden we naar het drukke parkeerterrein. Aan het begin maakten we wat foto's en een filmpje van de zee. De eerste foto is de start van de wandeling, boven de bunker zie je helemaal in de verte waar we heen moeten.
Grenen is de noordelijkste punt van Denemarken, beroemd omdat hier het Skagerrak en het Kattegat samenstromen. Op de punt zie je de golven uit twee richtingen letterlijk tegen elkaar botsen. Het is een plek waar altijd iets te zien is: van zeehonden die op het strand liggen tot grote aantallen trekvogels in voor- en najaar. De wandeling ernaartoe kan zwaar zijn door het mulle zand, maar de ervaring van dit natuurfenomeen is uniek. Daarna begonnen we aan de wandeling van 1,7 kilometer naar de punt. Voor mij viel die tegen; het losse zand was zwaar om doorheen te lopen.
Onderweg zagen we in een plas op het strand een ringslang, een onverwachte ontmoeting.
Wout liep alvast vooruit richting de noordpunt, terwijl ik er wat langzamer achteraan kwam. Waar Wout om de plassen heen liep, besloot ik er dwars doorheen te gaan – en dat leverde me naast natte schoenen nóg een bijzondere ontmoeting op: een zeehond!
Bij de punt zelf was goed zichtbaar hoe de twee zeeën tegen elkaar botsen. Het water was ruig en de golven sloegen dwars op elkaar in. Je ziet golven van links naar rechts komen, maar ook golven van rechts naar links.
Ik besloot de terugweg met de Sandormen te maken, de grote tractorbus die bezoekers van en naar de punt brengt, terwijl Wout lopend terugging. Hieronder zie je een foto door mij gemaakt vanuit de Sandormen. Het was gezellig in de Sandormen, ik zat met andere Nederlandse toeristen achterin. Er was een 76-jarige vrouw bij die met haar camper alleen (met 2 hondjes) door Scandinavië reist. Wow ...
Op het parkeerterrein trakteerden we onszelf op een ristet hotdog. Dit is de klassieke Deense hotdog. Het woord ristet betekent “geroosterd”: de hotdog wordt even geroosterd of gegrild voordat hij in het broodje gaat. Daar bovenop komen de typische Deense toppings: ketchup, moster, remoulade, rauwe uitjes, krokant gebakken uitjes en plakjes zoetzure augurk. Zo krijg je een echte Deense klassieker, die vaak bij een hotdogkraampje (pølsevogn) wordt verkocht.
Daarna reden we naar de haven van Skagen. We zagen er boten, maar ook een zielige meeuw die waarschijnlijk een kapotte vleugel had. Opvallend waren de enorme Yokohama fenders – grote rubberen cilinders die schepen beschermen bij het aanmeren, zodat ze niet tegen de kade of tegen elkaar stoten. Het ziet er vreemd uit om die zwarte reuzen te zien liggen op de weg.
Onze tocht ging verder naar Gammel Skagen, naar de Solnedgangenpladsen. Hier staat een klein eettentje en aten we nóg een ristet hotdog, want we hadden nog trek.
Gammel Skagen ligt aan de westkust. Dit dorpje staat bekend om zijn prachtige zonsondergangen. Bij de Solnedgangenpladsen verzamelen mensen zich vaak aan het einde van de dag om samen de zon in de zee te zien zakken. Het eettentje daar is inmiddels een begrip, net als het ritueel van een hotdog eten met uitzicht op zee.
Skagen staat bekend om zijn karakteristieke huisjes met witte dakranden en rode pannendaken. De muren zijn vaak geschilderd in de kleur Skagen geel – een warme, goudgele tint die je meteen herkent. Deze kleur werd in de 19e eeuw populair, toen kunstenaars en schrijvers Skagen ontdekten en het vissersdorp uitgroeide tot een kunstenaarskolonie. Het geel gaf de huizen een zonnige uitstraling en zorgde bovendien voor bescherming tegen het ruwe kustklimaat. Samen met de rode daken en de witte lijsten vormt Skagen geel nog steeds het handelsmerk van het dorp. Veel van de vissershuisjes en oude pakhuizen zijn bewaard gebleven of gerestaureerd, waardoor Skagen zijn eigen unieke charme heeft behouden.
Vervolgens reden we naar een kerkje dat helaas gesloten bleek, en daarna door naar Skiveren Strand voor een paar foto’s. Ik plaats er nu maar een, maar we gaan hier zeker nog een keer wandelen, het is er best mooi.
De dag sloten we af met een bezoek aan de Rema 1000 in Ålbæk, waar we boodschappen deden voor drie dagen. Thuis maakte Wout eerst een filmpje van het Kattegat aan het eind van onze tuin en vervolgens een filmpje terug wandelend vanaf het strand via onze achtertuin naar het huis. Deze krijg ik niet lekker op de site, dus wie 'm wil zien, laat het me weten via een appje.
Na nog even in de tuin gezeten te hebben, kookte Wout een heerlijk avondmaal.
Zondag 31 augustus 2025 - Napstjaert & Noordpunt Jutland
Vannacht lieten we de slaapkamerdeur open, waardoor de eerste zonnestralen ons al vroeg wekten. Rond half zeven stonden we op. Na een rustig ontbijt genoten we eerst van de stilte in en rond het huis. Gewoon even niets doen – ook dat hoort bij vakantie.
Daarna trokken we eropuit en reden we helemaal kriskras door de noordpunt van Noord-Jutland. Onze eerste stop was Kandestederne, aan de ruige Noordzeekust, die vandaag overigens heel kalm was. Op het strand lagen nog altijd de bunkers uit de tijd van de Atlantikwall, stille getuigen van de Tweede Wereldoorlog. Een fotogenieke plek, met de zee op de achtergrond.
Langs de Deense westkust liggen nog overal bunkers uit de tijd van de Atlantikwall, de Duitse verdedigingslinie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bij Kandestederne liggen er meerdere half in het zand gezakt. Het contrast tussen de ruige betonblokken en de uitgestrekte stranden maakt dit tot een bijzondere plek om te fotograferen.
De volgende stop was Hulsig Strand, waar we ook wat foto’s maakten. We bleven hier niet lang.
Daarna volgde een rondje Skagen, maar daar was het druk, zoals altijd. We bleven er niet lang en reden door naar de haven van Ålbæk, waar we genoten van fish and chips. In de haven zaten meeuwen hun middagdutje doen en was een man met een bijzonder beschilderde boot bezig.
Voor het toetje reden we verder naar Tversted Strand, naar het bekende Det Blå Ishus. Het dropijs daar blijft een favoriet – heerlijk!
Onderweg maakte ik nog wat foto's.
Als afsluiting gingen we nog naar Jerup Strand, waar we foto’s maakten van een kwal en enkele mooie schelpen. Jerup Strand heeft een natuurlijke sfeer en je vindt er vele schelpen en zeedieren, zoals kwallen of aangespoelde kwallen. Onderweg kwamen we bovendien de bonte kraai en de roek tegen, die Wout zelfs op film vastlegde.
De bonte kraai en de roek zijn twee typische vogels die je in dit deel van Denemarken tegenkomt. De bonte kraai is nauw verwant aan onze zwarte kraai, maar onderscheidt zich door zijn grijze verenkleed. Roeken leven vaak in groepen en zijn gemakkelijk te herkennen aan hun lange, spitse snavel en kale snavelbasis.
Na zo’n volle dag was het fijn om nog twee uur in de tuin te relaxen. Het weer was niet zonnig, maar met 20 graden en geen wind was het prima uit te houden.
In de tuin maakte ik ook nog wat foto's.
Zaterdag 29 augustus 2025 - Budelsdorf / Napstjaert
De nacht in hotel Heidehof Garni in Budelsdorf verliep redelijk. Alleen telkens wanneer een gast in een van de omliggende kamers thuiskwam, werd ik wakker. De laatste keer zelfs om 03.09 uur. Vanochtend aten we ons zelf meegenomen ontbijt in de kamer en pakten we onze spullen. De zon scheen, een fijne start van de dag.
Eerst nog even tanken – met een rij van drie auto’s voor iedere pomp – en daarna door naar de grens. Net als gisteren werden we naar een parallelweg geleid, maar mochten gewoon doorrijden.
Al snel begon de zoektocht naar een toilet. Denemarken heeft gelukkig veel gratis voorzieningen langs de weg. De eerste waren druk, dus hielden we het nog even op. Verderop lukte het alsnog.
Daarna volgde een lang stuk richting het puntje van Noord-Jutland. Onderweg maakten we één stop bij een outdoorwinkel om een verrekijker te kopen – mijn oude lag nog thuis, en straks willen we zeearenden spotten in Lille Vildmose en op Rømø. De rit deelden we netjes, ieder om beurten achter het stuur.
Rond 15.00 uur bereikten we Jerup, waar we het linnengoed ophaalden, en daarna reden we door naar Napstjaert, ons huis voor de komende week. Vorig jaar waren we hier ook – er bleek weinig veranderd.
We gingen nog boodschappen doen bij de Rema 1000 in Ålbæk. Toen we naar buiten wilden, barstte de regen los en klonk er onweer. Snel terug naar huis, waar het nog een tijd bleef regenen.
Het avondeten werd pizza en later doken we in een miniserie op Netflix: The Stranger.
Vrijdag 28 augustus 2025 - Naar Budelsdorf
De wekker ging al vroeg vandaag: om 05.15 uur stonden we naast ons bed. Na een snel ontbijtje, het volladen van de auto en nog even stofzuigen thuis, reden we om 08.15 uur weg. Het was een mooie zonnige dag.
In Nederland verliep de rit zonder files. Pas bij de Duitse grens moesten we even aansluiten, een rij van zo’n tien auto’s voor ons. De overgang was wat ongewoon: je werd van de weg geleid, Duitse vrachtwagen ene kant op, wij met Nederlands kenteken andere kant op. Met de paspoorten in de hand zaten we klaar, maar gelukkig mochten we zo doorrijden.
Eenmaal in Duitsland begon het bekende vakantieritueel: wegwerkzaamheden, omleidingen en korte files. Rond Hamburg was het, zoals verwacht, het drukst. Toch hielden we de moed erin en reden we gestaag verder noordwaarts. Net voor Budelsdorf werd het nog even spannend: door de vele wegwerkzaamheden dreigden we bijna een verkeerde afrit te nemen. Ik zei tegen Wout: ga maar hierheen, maar dat bleek naar de weg in aanbouw te leiden, die nog niet af was. Niet naar de afrit dus. Wout corrigeerde op tijd.
Rond 15.45 uur kwamen we aan in Budelsdorf, waar ons hotel Heidehof Garni op ons wachtte. De kamer was ruim en comfortabel – precies wat we nodig hadden na een lange dag rijden. Thuis was het inmiddels begonnen te regenen, maar wij hadden de hele dag zon en een aangename 25 graden. We aten eenvoudig op de kamer en ’s avonds volgde ik nog een webinar van Heel Holland Fotografeert. Daarna nog even wat drinken, en toen was het tijd om uit te rusten.