Denemarken 2024

De terugreis (zaterdag 21 en zondag 22 september 2024)

Op zaterdagochtend maakte ik nog wat laatste foto's in de tuin. 

Ik zag ook nog een heel klein beestje lopen, slechts een paar cm groot. Het is een  kleine watersalamander. 

Daarna hebben we de auto volgeladen en begonnen we aan onze 7,5 uur durende reis (exclusief files). In Denemarken was het goed doorrijden, maar eenmaal over de grens begon het met wegwerkzaamheden en files. Om de files in de Elbe-tunnel te vermijden kozen we een route door Hamburg heen. Dat was niet handig, nu was het filerijden in de stad. Handig voor de opdracht "Straat".

Tegen de avond kwamen we in Hannover, waar we een overnachting in een hotel hadden geboekt. 

De volgende ochtend reden we weer verder. Ik maakte nog wat foto's voor de opdracht "Straat". 

Onderweg kwamen  we nog een interessante lading in de laadbak van de auto voor ons tegen. 

We besloten niet direct naar huis te gaan, maar een ommetje te maken over Diepholz, een van de  verzamelplaatsen voor kraanvogels tijdens de trek. Eerste locatie bracht niets. Tweede locatie bracht alleen een wespennest. 

We hoorden en zagen geen kraanvogels, dus besloten maar verder huiswaarts te gaan. Onderweg zagen we ze toch in een weiland  staan. Ik kon de auto zo van  de weg het grasveld oprijden, dus  daar stonden we lekker te fotograferen en filmen. Leuk, maar ook nog lastig. Veel dichterbij durfden we niet te komen en het was warm, dus je zag trillingen van de hitte. 

Hierna reden we wel  in één keer door naar huis, waar we tegen 17.00 uur aankwamen. 

De vakantie zit er nu echt op. 

Vrijdag 20 september 2024

Vanochtend bleef het lang mistig en koud. We wilden een wandeling maken, maar omdat ik eerst moest plassen (en nee, dat lukt me niet op mijn hurken) reden we nog  even om voor een openbaar toilet. Dat werd zo ver, dat we zoiets hadden van "laat die wandeling ook maar zitten". Het was nog steeds koud en mistig ook. 

Dus reden we naar Agger Tange. Hier scheen de zon. Er bleef wel een soort heiigheid in de lucht, maar het was hier aangenaam. Dus maar weer vogeltjes op de foto gezet. 

Daarna reden we ook nog even naar Agger haven. Hier wat bootjes bewonderd, weer geplast en we zagen ineens ook nog zeearenden. Niet helemaal een goede kwaliteit, maar hij vloog ook best ver weg .

Om de vakantie goed af te sluiten, gingen we nog een ijsje eten bij Agger Iscafe. Het was weer heerlijk, vooral de panda drop  smaak. En er zat een leuk vlindertje op het terras.

En ook geen bezoek aan Denemarken zonder trol natuurlijk. Dus zie hier Trolden Ask fra Ashøj.

Bij thuiskomst hoorde ik de kraanvogels weer. We konden ze nog net op foto en film zetten. Helaas vlogen ze ergens anders heen. Een andere groep bleef, uit ons  zicht, zitten en konden we nog wel horen. Evenals de herten, wat maken die beesten een herrie zeg.

Als laatste maakten we nog wat foto's van de grondmist in onze achtertuin. Dit werd later een echte mist, maar de maan bleef in eerste instantie nog wel zichtbaar. Die hebben we ook op de foto gezet. 

Morgen gaan we weer richting huis. We maken nog een tussenstop in Duitsland, omdat we 12 uur rijden (exclusief wegwerkzaamheden en files) te lang achter elkaar vinden. Dus overnachten we in Hannover. 

We zullen de stilte en rust van Denemarken weer heel erg gaan missen. 

Donderdag 19 september 2024

Vanochtend weer de zonsopkomst gemist door mist. Morgen hopelijk beter en anders hebben we de foto's van vorig jaar nog. 

We besloten vandaag naar Sårup fugletårn te gaan. Hier waren we vorig jaar ook geweest en toen hadden we zeearenden gezien. De rondwandeling rond de vogeltoren is 4,2 km. Het gebied is op zich mooi, maar blijft tijdens de wandeling beperkt tot bospaden. Pas vanaf de vogeltoren zie je hoe mooi Hanstholm Vildtreservat eigenlijk is. Jammer dat je niet overal mag komen. Hieronder onze foto's die tijdens de wandeling zijn gemaakt. 

Het uitzicht vanaf de vogeltoren was weer mooi. Alleen, die hertjes stonden wel weer heel ver weg. Gelijk hebben ze trouwens. 

Na de wandeling reden we naar Thisted voor een lunch/vroeg diner. Daarna besloten we nog even naar Vigsø Batteriet te rijden. Ook hier waren we vorig jaar geweest. Dit keer daalden we niet af naar het strand om met grijsfilter aan de slag te gaan. Wat foto's van boven en klaar. Er was ook een of andere surfschool les aan het geven rondom de bunkers in het water.  We zagen ook nog een bonte kraai in een boom. 

Als laatste reden we via Hanstholm en de Spar van Klitmøller (uitgebreid assortiment zeg) naar Stenbjerg Landingsplads voor wat foto's voor mijn opdracht "Straat". 

Eenmaal thuis maakte Wout nog een filmpje van onze achtertuin. We zagen de kraanvogels weer landen, maar ze zijn niet in zicht dit keer.

En zojuist zagen we een rode maan opkomen boven de duinen. Inmiddels is-ie alweer gewone kleur, dus waar dat rood vandaan kwam, geen idee. 

Als je heel goed luistert naar het filmpje hoor je drie dingen: 1. mijn ademhaling (negeer maar), 2. kraanvogel aan het begin en 3. de herten. Zet het geluid wel goed hard, want de geluiden kwamen van ver.

Morgen is onze laatste volledige dag hier in Denemarken. Eens kijken hoe we deze ten volle kunnen benutten. 

Woensdag 18 september 2024

Vanochtend was het in eerste instantie behoorlijk mistig, daarna trok het op na zonsopkomst om even later weer in de mist te zitten. Het was wel mooi, want je zag alle spinnenwebben in de tuin en rondom het huis. En dat zijn er dan toch veel. Hier een paar. 

We hoorden in eerste instantie ook de kraanvogels nog. Dus Wout een nabij gelegen heuveltje op gerend met statief en camera om te zoeken. Helaas, ze leken verdwenen inmiddels. Wel een mooie blik over onze "achtertuin".

Daarna gingen we op pad naar het eiland Mors. Dit eiland is per pont of per brug bereikbaar. Wij kozen de brug. We wilden er twee dingen bezoeken: het Agerø Fuglereservat en de Hanklit.

Het Agerø vogelreservaat liet zich in eerste instantie lastig vinden. Dit kwam ook omdat ik heel nodig moest plassen en we nergens een openbaar toilet tegenkwamen. Uiteindelijk dacht ik dat er vast en zeker bij de pont een toilet zou zijn. Dit was ook zo, maar daarvoor moesten we eerst langs wegwerkzaamheden. Dat was nogal raar. Er werd eigenlijk nog dampend asfalt aangebracht en platgewalst, we konden er net langs en bij een tegenligger moest je maar op dat zachte teer gaan rijden. Maar goed, er stond nergens een bord of het wel of niet mocht. 

Het vogelreservaat zelf viel tegen. Er waren nauwelijks vogels te zien, dat kwam ook omdat de waterrand echt heel ver weg was. Daarnaast was het 1 km heen lopen en 1 km terug lopen. Ook niet erg, maar het gras was wat hoger en kletsnat. Met natte broekspijpen tot boven mijn enkels kwamen we weer terug. Wout maakte twee foto's: een kikker onderweg en de koeien. Ik maakte een kiekje onderweg van het glooiende landschap.

Daarna gingen we boodschappen doen bij Min Købmand, een plaatselijke supermarkt (wel van een keten). In de winkel werd flink verbouwd. Er kwam een man aanlopen die in rap Deens iets ging vertellen. Toen ik aangaf het niet te verstaan, liep hij snel weg. Even later kwam er een medewerker die ging uitleggen dat ondanks de verbouwing alles wel te koop was, het lag alleen wat meer naar achteren. Kijk, dat noem ik nou nog eens service in zo'n winkel. De een denkt: ze verstaan me niet, roept een ander en je krijgt de uitleg. 

Daarna reden we naar Hanklit. Hier ligt een klif van 60 m hoog aan een relatief smal strand. De klif bestaat uit molerafzetting, dit is materiaal bestaande uit schelpen en klei. De afzetting wordt gebruikt bij de productie van hoog isolatiemateriaal, brandpreventiemateriaal en kattenbakvulling. Dus Joep ...

In de klif zit ook een donkere streep. Dit is vulkanische as. Ook schijnen hier veel fossielen te vinden te zijn. 

Ik wilde alleen maar mooie foto's op het strand maken, maar een wat ouder echtpaar ging voor mijn uitzicht zitten en begon uitgebreid selfies te nemen. He, die ouderen van tegenwoordig. Uiteindelijk lukte het om foto's te maken. 

Wout maakte ook foto's van het strand, maar ging ook de rondwandeling doen. Ik besefte me bij voorbaat al dat mij dit niet zou lukken. Let maar eens op de trap, ik had gelijk. Wout gaf ook toe dat de trap lastig was. Hij maakte wel mooie foto's.

Daarna reden we nog naar Feggeklit. Ook dit is een klif met molerafzetting. Er is een mythe die vertelt dat Hamlet zijn slechte stiefvader koning Fegge op Feggeklit heeft vermoord.  Koning Fegge had in jaloerse woede zijn broer vermoord en trouwde vervolgens met zijn schoonzus Geruth, waardoor hij de stiefvader van Hamlet werd. Na de wraak van Hamlet werd koning Fegge begraven op de top van Feggeklit in een graf omgeven door grote stenen die vandaag de dag nog steeds te zien zijn.

Wij hebben het graf niet gezien. Wij bewonderden de klif alleen van een afstandje. Mooi, maar ik vond Hanklit mooier. 

Als laatste fotografeerde ik wat meeuwen die op laag water voedsel aan het opduiken waren. Tot mijn verbazing stonden er ook zeesterren op het menu. 

Hierna begaf mijn camera het en gingen we weer naar huis. 

De camera heeft een mechanisch iets, waardoor eerst de lens niet meer terug wilde, en nu niet meer tot zijn volledigheid wil uitzoomen. In plaats van een 600 mm lens heb ik nog maar een 300 mm lens. Dat wordt reparatie. 

Geluk bij een ongeluk ... Wout had zijn Sony ook bij zich. Hij fotografeert altijd met de Nikon, dus was zo lief om zijn Sony aan mij uit te lenen. 

Dinsdag 17 september 2024

Vanochtend was het mooi weer, zonnig, maar niet te, goed licht, dus we gingen Agger Tange nog eens over doen. Ik zag de bruine kiekendief  weer. 

Ook zagen we een groep pony's, waarvan er één lag. Ik dacht gelijk weer aan een scenario waarbij de liggende pony was overleden en de rest een laatste groet uitbracht, maar nee, even later zagen we een poot bewegen en nog later stond het beestje weer. Gewoon lui dus.

En verder was er nog een enorme hoeveelheid aan vogels. Het viel ons op hoeveel zwanen er eigenlijk waren. 

En we zagen de bonte kraai. Deze proberen we al de hele tijd op de foto of film te krijgen. 

Vervolgens reden we naar Agger Tange strand. Tenminste, daar kwamen we bij toeval, want we waren op zoek naar iets anders. Eerst wat foto's van strand en meeuwen. 

En daarna kwam iets verrassends, een grijze zeehond. Nu zien we wel vaker een kopje in zee. Maar deze zeehond had duidelijk andere plannen. 

Na de lunch gingen we nog een wandeling maken (Stenbjerg rode wandeling). Deze zou makkelijk zijn, maar ik vond er wat lastige klimpartijtjes tussen zitten. Maar toen die achter de rug waren, was het zeker makkelijk. 

We reden na de wandeling naar Nørre Vorupør  voor een ijsje. Hier kwamen we uit bij een strandje, waar vissersboten lagen. Eentje was blijkbaar net de vangst aan het sorteren, waarbij de meeuwen de bijvangst (krabben) kregen. Leuk om te zien. 

Eenmaal thuis begon ik aan dit verslag. Op een gegeven moment zei Wout dat hij kraanvogels zag vliegen. Dat klopte. Wij probeerde de vlucht vast te leggen, maar ze landden ergens buiten zicht. Toen de groep ging roepen, hoorden we dichterbij een aantal terug roepen. En jawel, in onze achtertuin zaten (op enkele honderden meters) ook kraanvogels. Het leken die jonkies wel met hun ouders, die we eerder deze week op film hadden vastgelegd. 

Weer een dag voorbij in het mooie Nationale Park Thy. Eens kijken wat we morgen gaan doen. 

Maandag 16 september 2024

Toen wij vanochtend wakker werden, regende het nog. Dus hadden we nog geen haast om naar buiten te gaan. Een paar uur later ging de zon schijnen en die bleef schijnen. Dus op pad. 

Eerst reden we naar Ovesø (sø betekent meer). Hier hadden we een leuk uitzicht op de wegtrekkende wolken. Het meer is niet diep (op zijn diepst 2,5 m) en schijnt een beschermd gebied te zijn omdat het een belangrijke verblijfplaats voor de otter is. Dat wisten we niet (ik lees het net), dus we hebben ook niet naar de otter gezocht. 

Daarna reden we door naar Stenbjerg Landingsplads. Stenbjerg was een vissersdorp en op deze plek werden de boten aan land getrokken. De witte huisjes werden gebruikt als opslag voor alle benodigde vissersmaterialen. Toen de visserij stopte en het zijn functie dreigde te verliezen maakte de Stenbjerger Knud Skadhauge zich sterk voor het behoud van deze plaats vanwege de historische waarde. 

Wie overigens weet welke vogels op het laatste filmpje te zien zijn, laat het ons weten. Het zullen vermoedelijk wel meeuwen zijn, maar vooral die zwarte vind ik er niet als standaard meeuw uitzien. 

We gingen thuis even lunchen en daarna reden we naar Nors sø waar we vorig jaar de zeearenden hadden gezien. Nu helaas niets, al zag Wout wel een visarend. Ik ga het filmpje later nog in slow motion zetten. En we maakten wat foto's.

Er liepen ook wat koeien. Wat een genegenheid tonen die moederkoeien voor hun kalfjes zeg. Met de koppen tegen elkaar strelen, likken ... ik weet alleen niet of kalfje er zo van genoot als je naar die ogen kijkt op de middelste foto. 

Via wat omwegen reden we weer naar huis. Het landschap is hier mooi glooiend, de wegen niet altijd heel erg goed. Op de tweede foto wilden we naar een ruïne rijden, maar toen de weg dit gedrag ging vertonen, zijn we toch maar omgekeerd. We reden nog even naar Ovesø en vlakbij huis zagen we een reetje. 

Morgen ga ik op tijd wakker proberen te worden voor een mooie zonsopkomst. En gaan we, denk ik, ergens wandelen.

Zondag 15 september 2024

Vandaag was een grijze grauwe dag. Niet koud, wel grijs. En dat is niet erg, maar je ziet het wel gelijk terug in de foto's. 

We reden vanochtend naar Agger Tange. Dit is een smalle landtong, omgeven door water en meertjes. Hier zitten veel vogels, zeker in de trekperiode. Wij zagen er ook diverse. Al was het met mijn 600 mm nauwelijks te doen. 

Wout had natuurlijk ook films gemaakt.

Daarna reden we verder naar Agger Tange strand. Hier waren we vorig jaar helemaal niet geweest, dus hoogste tijd. 

Hierna gingen we op zoek naar een hapje eten. Het werd bij de vuurtoren. Ze hadden hele kleine bolletjes met Deense kaas. Die kaas smaakte echt nergens naar, maar ik vond het dus wel lekker. En het servies was echt heel schattig. Echt heel verfijnd met kleine bloemetjes.

Bij de vuurtoren spraken we nog iemand van het Nationaal Park. Ik zag een foto van de kraanvogels staan en vroeg hiernaar. Toen ik zei: "Ze verzamelen toch in Zweden" reageerde hij direct met "Nee hoor, ook hier vlakbij". Nou ja, vlakbij was dus een uurtje rijden, maar we besloten het erop te wagen. Ik had het gevoel dat we al eens op deze plek geweest waren en dat klopte. Er waren echter geen kraanvogels. Er kwamen op een gegeven moment nog wat mensen binnenlopen en die gaven aan de kraanvogels net nog gezien te hebben. Vlakbij. We kregen instructies en gingen kijken. Eenmaal op de plek aangekomen sjeesde Wout richting vogelhut. Ik kwam een kwartier later aan. Er waren kraanvogels ... en ver weg. We hebben er het beste van proberen te maken.

We hopen dat het morgen iets zonniger wordt, waardoor we beter licht hebben. Maar we weten waar de kraanvogels zitten ... en waar we vorig jaar de zeearend vaak zagen ... dus komt goed deze week.

Zaterdag 14 september 2024

Op donderdagavond had ik het noorderlicht compleet gemist, maar op vrijdag was ik alert. Ik volgde de Aurora-app, werd snel even lid van een Deense aurora Facebookgroep en jawel ... met af en toe naar buiten lopen en een foto met de telefoon nemen zagen we het. Dus statief naar buiten, camera instellen en kijken of het lukt. Het noorderlicht was niet met het blote oog te zien, maar fotografisch dus wel. 

Het noorderlicht vervaagde op een bepaald moment weer en we hebben het niet meer zien terugkomen. We gingen slapen. 

Vanochtend pakten we onze spullen in. Voor vertrek maakte ik nog wat foto's van huisje en landschap. De foto van de boom is dezelfde boom als op de noorderlicht foto's.

Daarna reden we weg uit Rømø. Toen we over de dam reden vlogen de zeearenden richting Rømø. We reden nog even naar de Ballum-Sluse en daar zagen we wel twee zeearenden in de Waddenzee. Eentje was erg ver, de ander nog net haalbaar met de camera van Wout. Kwaliteit niet heel goed, maar het was onze laatste blik op deze prachtige beesten. 

Pas na anderhalf uur verlieten we het Waddengebied en gingen we onderweg naar Lyngby Beach. We maakten nog wel een ommetje naar Esbjerg om de Mennesket ved havet op de foto te zetten. Dit is een beeld van 9-10 meter hoog van 4 mannen die over zee uitkijken. De beelden werden gemaakt door de beeldhouwer (en schilder en graficus) Sven Wiig Hansen. De beelden zijn geïnspireerd op de moai van Paaseiland en moet de pure en onbedorven man in ontmoeting met de natuur uitbeelden. In de volksmond heet het kunstwerk "4 hvide maend", oftewel de vier witte mannen. Bij helder weer kun je tot een afstand van 10 km uit de kust de beelden zien. 

Voordat we wegreden uit Esbjerg maakte ik ook nog wat foto's van de roeken. Die zie je eigenlijk voornamelijk in stedelijk gebied, valt ons op. 

Ik wilde eigenlijk nog een hele toeristische route langs de kust afleggen, maar we besloten toch maar gewoon de kortste weg te nemen. Rond 17.30 uur waren we in Lyngby Beach aangekomen. Meevaller voor ons, ze hadden het pad naar het huis een heel stuk opgeknapt. En in huis waren ook diverse verbeteringen doorgebracht (koelkast, wasmachine, wifi, etc). Nu deze week kijken of het huis nog dezelfde charme heeft als vorig jaar. 

Vrijdag 13 september 2024

Vanochtend miezerde het toen Wout naar buiten keek. Ik draaide me nog een keer om. Maar het werd droog en dit was onze enige kans deze week om eens een wandeling te maken zonder nat te regenen. Ik had een wandeling van iets meer dan 3 km gepland in de Vråby Plantage. Het was op zich een leuke wandeling, al denk ik niet dat het de mooiste op het eiland was. Op de laatste 100 meter kregen we trouwens toch een klein buitje regen.

Hierna reden we terug richting huis, maar stopten nog even bij de St-Clemenskerk. Deze kerk werd rond 1200 gebouwd en uitgebreid in de 17e en 18e eeuw. De kerk is gewijd aan de heilige Clemens. Dit was de schutspatroon van de zeelieden. 

In het kerkje zie je votiefschepen aan het plafond hangen. Dit is een oud Katholiek gebruik, die ook na de reformatie heeft stand gehouden. Alle Scandinavische kerken met votiefschepen zijn tegenwoordig zonder uitzondering allemaal Luthers.  De scheepsmodellen zijn van hoge kwaliteit en worden meestal aan het gewelf opgehangen. Ze werden geschonken door zeelieden en scheepsbouwers (vaak na een redding op zee). 

Wat nog meer opvalt in de kerk zijn de namen die op de kerkbanken te lezen zijn. Vanaf 1800 verkocht de kerk rechten aan families om in bepaalde kerkbanken te mogen zitten. De opbrengst werd gebruik voor het onderhoud van de kerk. Je kunt de namen nu nog altijd lezen op de kerkbanken. 

Het laatste wat je opvalt in de kerk zijn de 15 haken die aan het balkenplafond hangen. Een aantal daarvan dragen nog de initialen van de mannen die hun hoed er tijdens de kerkdienst aan op konden hangen. 

Na de lunch thuis reden we nog even naar de dam. Hier speurde ik met verrekijker het drooggevallen wad af en zag een zeearend. Dit waren er later 4. Voor mij veel te ver, maar Wout probeerde het. Foto's zijn niet van goede kwaliteit, de zeearenden zaten zeker honderden meters ver weg, met het blote oog nauwelijks zichtbaar. Filmpjes zijn iets beter. We reden wel heen en weer om dichterbij te komen, maar erg veel opties heb je niet op de dam. 

Ik stortte me maar weer op de landschappen, mijn lens van 600 mm redt dat echt niet.

Bij de Ballum-Sluse kwam ik nog een mooi bordje van Nationaal Park Waddenzee tegen en zetten we een sprinkhaan op de foto. 

En als laatste reden we nog een keertje Lakolk strand op. Dit vonden we iedere dag toch wel even heel leuk om te doen. Er waren niet zulke leuke vliegers vandaag, wel watersporters en zandverstuivingen. 

Rømø is op zich een prima eiland. Het is kleiner dan Texel, maar je kunt er fijn wandelen (als het weer meezit). En je kunt er vogels spotten, al biedt Texel meer mogelijkheden om dichter bij de vogels te komen. Maar zeearenden zijn hier in overvloed. En dat vonden we fantastisch. 

Morgen reizen we weer af naar het noorden, naar Lyngby Beach. Hier zijn we vorig jaar ook geweest. Het huis staat midden in Nationaal Park Thy. Ook hier zijn wandelmogelijkheden genoeg. En we hopen natuurlijk op vogels en de zeearend. 

Donderdag 12 september 2024

Vanochtend regende, regende en regende het. Het werd gewoon niet droog. Dus bleven we thuis. Maar vanmiddag werd het weer droog. Dus snel op pad. 

We reden naar de dam, waar we een zilverplevier in zomerkleed zagen. Zo zie ik ze niet zo vaak, meestal op Texel in winterkleed. Wat een mooi beestje. 

Daarna reden we even richting Lakolk strand. Ook een dagelijkse stop. De vliegers waren weer leuk. 

Daarna gingen we weer terug naar de dam, waar we nu de kanoeten tegenkwamen.

Natuurlijk waren er ook weer landschapsfoto's. Ik krijg zelf geen genoeg van de  wolkenluchten.

En natuurlijk krijg ik ook geen genoeg van de paaltjes op het wad. 

We reden weer terug naar de dam. We wilden in eerste instantie een wandeling maken, maar zodra we de woorden uitspraken, kwamen er alweer donkere wolken en wat later inderdaad druppels. Dus dan nog maar wat foto's van spreeuwen in het mooie licht (de zon scheen weer). 

Nog wat andere vogels. 

Van de zilvermeeuw heb ik nog een film gemaakt. Hij/zij eet de eerste krab, gaat vervolgens verder zoeken en eet de tweede krab. Het zou een leuk filmpje zijn als de meeuw niet zo overbelicht was. In een foto kan ik dat fixen, maar in een filmpje nog niet. Let op, film duurt ruim 6 minuten. 

En als laatste vanaf de dam nog wat filmpjes van Wout. 

Als laatste reden we het eiland Rømø weer op. Ik wilde een van de hogere punten nog eens zien, in dit geval de Høstbjerg. Dit is een 'berg'  van 19 meter hoog. Wout beklom de berg, ik bleef beneden. En we liepen nog een klein stukje, niet ver. Het werd al later, we wisten niet hoe lang de wandeling was en de paden waren best drassig. 

Daarna reden we naar huis. Morgen wordt het droog volgens de voorspellingen. Tenminste, vooralsnog. Je weet het nooit met het weer. 

Woensdag 11 september 2024

Vandaag was weer regen voorspeld. Wij begonnen met een kijkje op de zuidpunt van het eiland. Hier ligt het Sønderstrand. Eigenlijk zoiets als de Hors op Texel met een heel breed strand, maar toch minder mooi dan Texel. Het is namelijk drukker en het was nu ook vloed, dus het strand werd vrij klein. We hebben er geen foto's genomen en zijn doorgereden naar de dam. Hier zagen we wat vogels. 

Omdat de dreiging van regen continu in de lucht zat (afgewisseld met blauwe lucht met wolken) reden we een eindje verder weg naar de Trøjborg kasteelruïne. Even een stukje geschiedenis over deze ruïne.

Het kasteel werd in de 14e eeuw gebouwd op een oeverr van 30 x 30 meter .Trøjborg was meer dan 200 jaar eigendom van het bisdom Ribe en kwam dus, net als alle andere bisdommen, tijdens de Reformatie in 1536 onder de Kroon.

Na de Reformatie in Denemarken in 1536 behoorden de administratieve landgoederen tot de kroon en koning Frederik II droeg het kasteel over aan Daniel Rantzau als dank voor zijn verdiensten in de oorlog tegen de Zweden. Rond 1580 liet Peter Rantzau het oorspronkelijke middeleeuwse kasteel slopen om op de plek een renaissancekasteel te bouwen. Toen de familie Rantzau in 1658 uitstierf, raakte het kasteel langzaam in verval.

In de eerste helft van de 19e eeuw was Johan Ferdinand de Neergaard de eigenaar. In 1851 werd Trøjborg gekocht door boer Knud Lausten Knudsen, die plannen had om op de plek een lerarenseminarie op te zetten, maar toen deze plannen niet werden gerealiseerd, werd het kasteel in 1854 afgebroken. Delen van de zuidmuur en de kelder hebben, echter bewaard gebleven.

De oude Trøjborg uit 1585 staat tegenwoordig bekend als de kasteelruïne van Trøjborg.
De naam Trøjborg is waarschijnlijk afgeleid van het Griekse Troje.

Hieronder onze foto's van de ruïne. Ik heb er een aantal in zwartwit omgezet om te kijken of het dan iets dramatischer wordt.

Hierna besloten we richting Højer te rijden om te kijken of we daar bij de sluizen nog vogels zouden zien. Onderweg kochtten we in Højer bij de bakker nog wat broodjes. Het straatje zag er leuk uit. Ik plaats hier gelijk even een foto van de Emmerlev Kirke en een foto van de kerk van Rømø.

Daarna reden we weer terug richting Rømø. Onderweg en op  de dam maakten we weer foto's van vogels. 

En natuurlijk maakte ik nog wat foto's van de luchten. 

En als laatste reden we nog even over het strand van Lakolk.

Het was een rare dag wat weer betreft. Het ene moment stralend blauw met wat wolken en als je dan je been uit de auto stak om te gaan lopen, ging het weer regenen. Ik hoop dat het morgen toch echt een poosje langer droog blijft, dan kunnen we nog even een wandeling (met camera) maken.

Dinsdag 10 september 2024

Vandaag was een voorspelde regendag. Vanochtend viel het nog wel mee en namen we weer een kijkje op het strand van Lakolk. Je zag hier duidelijk dat het hard waaide. De eerste foto laat dat goed zien, maar ook het filmpje. 

Daarna reden we weer naar de dam. Even wat info over deze dam ... de Rømø dam is 9,2 km lang en verbindt het waddeneiland Rømø met het vaste land. De aanleg hiervan begon in 1938. Door de Tweede Wereldoorlog liep de aanleg vertraging op en pas in 1948 was de dam klaar.  Twee keer per dag verandert het getijde en dit kun je duidelijk zien wanneer je over de dam rijdt. Bij eb zie je de zeebodem en alle paaltjes in het water. Er struinen dan vogels die zich vol eten. Bij vloed staat het water tot de dam.

Ik vroeg me vandaag al even af of de zee ooit over de dam heen kon stromen, maar ik las dat dat niet mogelijk was doordat er genoeg verhoogd is. 

Je begrijpt dat wij eb de mooiste stand vinden om te stoppen op een van de parkeerplaatsen op de dam. De luchten zijn op dagen als deze echt prachtig, evenals het licht. 

Maar ook de close-ups van vogels en paaltjes zijn mooi. 

We waren zo bezig met de lucht en vogels dat we niet eens zagen dat er ineens een zeearend op een van de paaltjes zat. Op zich heel dichtbij, maar jeetje, wat een vervelend licht, wat een vervelende achtergrond en dan die regen. Onze beste pogingen. 

We gingen thuis wat eten en daarna weer op pad. We reden weer naar de dam, maar helaas geen zeearend en het begon ook al vloed te worden. En te regenen. Dus reden we naar het Vadehavscentret, oftewel het Waddencentrum. Ik dacht dat dit een soort bezoekerscentrum was, dus we liepen zo naar binnen. Maar nee, we werden teruggefloten. Eerst betalen. Het bleek meer een museum te zijn. Buiten regende het, dus betaalde ik de toegangskaarten. 

Boven had je een collectie van opgezette kustvogels. Op zich mooi, maar ze stonden in kleine vitrines dicht op elkaar. Ze hadden meer ruimte gemogen. Maar wel mooi om de vogels zo dichtbij te zien. 

Beneden was ook een tentoonstelling. Zo zag je een tentoonstelling over het landschap rond de Waddenzee, het effect van de zwaartekracht van de  maan op het water, je kon er door microscopen kijken, een tentoonstelling over de anatomie van vogels, de vogeltrek en een soort animatie van vogels die wegvliegen. Ik maakte foto's van een aantal objecten, maar vooral die laatste vond ik interessant. Er was een scherm waarop vogels werden geprojecteerd. De ene keer liepen ze rustig te fourageren en dan vlogen ze allemaal op. Dat geluid van al die vleugeltjes was geweldig. Maar ze hadden ook allerlei ledpaneeltjes in zwarte en grijstinten opgehangen. Die waren zo opgehangen dat het leek alsof het een vlucht vogels was. Iedere keer als op het scherm een groep vertrok, kwamen de ledpaneeltjes ook in beweging. Ik had het eigenlijk moeten filmen, maar helaas ... we moeten het met de foto's doen. 

Wout maakte nog twee leuke filmpjes van de krabbetjes in het museum. 

Het museum sloot om 17.00 uur, wij reden rond 16.45 uur weg. Ik dacht dat we nog wel langs een uitzichtspunt konden rijden, maar het was hopeloos met het weer. Het regende zo hard. Maar onderweg nog wel 2 foto's van kerkjes gemaakt.

Op een gegeven moment reden we onder een dijk. Hier liepen allemaal schapen. De meesten gingen wel opzij als je aan kwam rijden op eentje na. Die had echt zoiets van "Ik stond hier toch al ....". 

Als laatste reden we nog even naar Lakolk strand. Wat een verschil met vanochtend. Het strand is normaal gesproken erg breed, maar nu was er door vloed, westenwind en regen bijna niets meer over. Vanochtend was het er licht met stukken blauwe lucht, nu grauw en saai. 

Morgen verwachten we weer regen, dus eens kijken hoe we de dag gaan invullen. 

Maandag 9 september 2024

Maandagochtend wasdag en wat boodschappen gedaan. En even in de tuin gezeten. Met een mooi uitzicht, maar ook een enorme herrie van straaljagers. Behalve vlieggeluid hoorden we ook af en toe knallen. Ik dacht eerst dat ze het vasteland aan het bombarderen waren. 

En een ritje naar Lakolk strand. Gisteren hebben we de vliegers op afstand bekeken. Vandaag waren er veel minder en durfden wij het aan om een kijkje te nemen. Met de auto het strand op uiteraard. Dat mag op heel veel plekken in Denemarken. Niet overal, sommige stukken zijn afgezet voor auto's of sommige stranden hebben gewoon geen toegangsweg voor auto's. En om onze auto nu over een duin te laten gaan. Aan het einde van de middag zijn we nog een keer gegaan. Die foto's heb ik hier ook gelijk bijgezet.

We gingen thuis lunchen. Wout maakte zijn (goed lijkende) versie van de Deense hotdogs. Heerlijk.

Daarna wilde ik even bij de dam kijken voordat we gingen wandelen. Maar eigenlijk zijn we de hele middag om en rond die dam gebleven. De luchten vanaf de dam waren echt prachtig. En het was eb. Niet dat je dan veel vogels zag, maar wel een mooi landschap. 

Daarna reden we de dam af en het vasteland op. We reden naar Ballum Sluse (sluizen). Hier wachtten we eerst even een klein regenbuitje af en gingen daarna de dijk op. Er stond al een Deense man met digiscope. Ik stond in de richting te kijken waar die Deen naar kijk, maar Wout zag gelijk al in de andere richting een zeearend. Ik krijg 'm heel klein op de foto, maar Wout met zijn zoombereik kreeg de zeearend een stukje beter. Wat ons verbaasde was dat de andere vogels gewoon heel dichtbij bleven zitten. 

Intussen hadden we een gesprek aangeknoopt met de Deen met zijn digiscope. Hij wees ons de andere kant op waar wel 4 zeearenden zaten op dat moment. Ik kon er weinig mee, te ver weg. Maar Wout kon er wel iets mee. 

Vooral op dat laatste filmpje (zeearenden 5) zie je hoe de zeearenden weer goed belaagd worden door kraaien. 

Ik deed nog een poging op een vliegende zeearend, maar wel stukken verder weg dan gisteren. Wout vond er nog eentje in het gras.

Er kwamen veel mensen langs bij de sluizen. Ook 2 Nederlandse dames  die ons vertelden dat ze hier vorige week 18 zeearenden tegelijk hadden gezien met hun digiscopen. En waar er nog meer mooie vogelplekken waren. 

Ook zagen we nog wat andere vogels. 

We maakten ook allebei nog een filmpje van zwermen vogels in de lucht. Dat viel nog niet mee om dat op de juiste plek scherp te krijgen. 

Om een beetje het Waddeneiland gevoel te houden ook nog 2 schapen. 

En op weg naar huis en vanaf het terras nog 2 mooie luchten. 

Zondag 8 september 2024

Zaterdagochtend waren we vroeg op en spotte Wout gelijk een ree in de achtertuin. De achtertuin is eigenlijk gewoon een duin, dus het viel niet mee om de ree tussen alle hoge grassen door scherp te krijgen. Maar het is gelukt. 

Rond 09.30 uur zijn we gaan rijden richting Rømø. De schoonmakers van het huis hadden al op de deur gebonst, maar toen zaten wij nog even in de tuin. Toen we wegreden, zaten ze al klaar in de auto om het tuinpad op te rijden. 

Hoewel het maar 4,5 uur rijden was, kwamen we toch pas tegen 15.40 uur aan in Rømø. We hadden nergens file, alleen het laatste stukje op de dam die het eiland met het vaste land verbindt. Maar tegen 16.00 uur waren we in het huisje, waar het lekker zo'n 28 graden was. Alles openzetten had geen zin, buiten was het net zo warm. 

De drukte richting Rømø werd o.a. veroorzaakt door het Drakenfestival 2024, dat dit weekend plaatsvindt. Dit festival vindt al 35 jaar plaats en er komen deelnemers van over de hele wereld. Er is ook een wedstrijdelement, de mooiste vlieger wint. Het festival vindt plaats op het strand van Lakolk. En laat dit nu net hemelsbreed zo'n 3 km recht voor ons huis liggen. We konden de vliegers dus zien. We hebben dus op afstand gekeken, het leek ons te druk om naar het strand te gaan. 

's Avonds was de vliegershow verlicht. Het lukte mij met moeite om er foto's van te maken. Het gaat hier dus meer om de sfeerimpressie dan om de kwaliteit van de foto's. 

Verder keken we die avond voetbal (Nederlands elftal) en gingen op tijd naar bed. Het was slechts 27 graden in de slaapkamer, dus we sliepen prima. 

De volgende ochtend wilden we een wandeling gaan doen, maar we konden niet echt een geschikte parkeerplaats vinden. Dan maar naar "Stormengene fuglereservat". We dachten dat het hier inmiddels wel vol zou staan met trekvogels, maar helaas. Een libel, een dame roodborsttapuit, wat ganzen, de veerboot naar het Duitse waddeneiland Sylt en een ree. En een graad of 28 weer. We liepen niet het hele rondje, het was gewoon te warm. Maar toch nog een kleine 2,5 kilometer. 

Ik heb denk ik nog teveel Texel in mijn hoofd bij dit eiland. Er zijn eigenlijk niet zoveel gebieden waar je mooi vogels kunt gaan kijken, zoals aan de Vogelboulevard op Texel. We zagen nog een gebied aangeduid op de kaart waar je vossen, wasberen en vogels kon zien, maar hier was het betaald parkeren. Ik geloof 6 euro per uur via een parkeerapp. We hadden zoiets van "we gaan wel boodschappen doen". Terwijl wij naar de supermarkt reden, zag ik iets groots aan komen vliegen. Wout stuurde snel een zijstraat in en ik opende het raam en zette de camera aan. Precies op tijd. Ik dacht eerst dat het een steenarend was, maar het gaat hier om een jonge zeearend.

We reden door voor de boodschappen en gingen weer naar huis. Hier bleven we vanwege de hitte rustig de rest van de middag onder de parasol in de tuin zitten. Af en toe stak er een briesje op, dat was lekker, later werd dit windkracht 3-4. En het werd ineens een stuk kouder. 

Maar ook vanaf ons terras was genoeg te zien. Zo was er een valkje die de hele middag pogingen deed iets te vangen. We hebben niet gezien dat dat lukte. Dan maar weer in de boom zitten. Verder kwam er een jonge zeearend voorbij (dezelfde?). We zagen fazanten en een  ree door de hei huppelen. Met mijn camera lukte de zeearend niet, maar Wout kon er nog een filmpje van maken. 

Dit was voorlopig de laatste warme dag. Vanaf morgen is het een stuk koeler en gaat het regenen. Eens kijken of het mee of tegenvalt en wat wel wel en niet kunnen doen hier op Rømø.

Vrijdag 6 september 2024

Vandaag hebben we eigenlijk relatief weinig gedaan. We vertrokken vanochtend richting Noorzeestrand bij Skagen, omdat daar o.a. kanoeten te zien waren geweest. Ja, geweest dus, er was nu niets. Het was er wel lekker rustig op het strand. 

Zo rustig als het op het strand was, zo druk was het op de parkeerplaats. Hier waren namelijk wat mannen van de Maxi Maniacs neergestreken. Ze zaten bier te drinken aan een picknicktafel. Wat zijn nou die Maxi Maniacs? Een brommerclub. Ze kwamen op brommers (Puch) aangescheurd, jassen met groot clublogo, eentje had een kilt aan ... volwassen mannen dus. Ze hadden lol en deden niemand kwaad. 

Daarna reden we naar Skagen Natuurcenter. Hier zei Wout bij de ingang: "Hé, een opgezette uil binnen". Ik meende het kopje te zien bewegen, maar dacht dat ik het vast niet goed had gezien. Eenmaal binnen was het een echte uil. We raakten aan de praat met Rasmus van het Natuurcenter over uilen, andere vogels, het nu niet zien van vogels, de tegenhanger van Waarneming.nl in Denemarken en wandeltochten. Hier de foto's van de steenuil, een dame. Ze is geboren bij een kweker. Vroeger waren er meerdere vogels in het Natuurcenter. Deze waren op een gegeven moment weer weg en bezoekers bleven vragen naar vogels. Vanuit educatief karakter is deze toen gekomen. De uil wijst de medewerkers en bezoekers vaak op dingen die buiten te zien zijn. Dus als je de uil ineens heel geïnteresseerd naar iets buiten ziet kijken, dan weet je dat er iets is. Zo zagen wij 'm met grote ogen kijken naar een libel die buiten vloog, maar de medewerkers zijn ook al door de uil gewezen op kleine slangetjes in de tuin. De uil ziet overigens niets dichtbij, alleen heel wazig. Dus ons nam ze niet echt waar. Toen Rasmus zijn hand voor haar hield, beet ze erin (zachtjes), maar alleen omdat ze beweging zag en dacht dat het voedsel kon zijn. 

Daarna reden we naar huis voor een hapje eten. Het was zo lekker op het terras, dat we even bleven zitten. Daarna liepen we nog even naar ons privé-strand. Hier was het drukker dan de afgelopen dagen. Blijkbaar waren er mensen in de omliggende huizen aangekomen en de meesten gingen voor een duik in het Kattegat. Die mensen hebben we wel gefotografeerd, maar zetten we hier maar niet op de site. Wel wat zeelandschapsfoto's.

Verder waren er vogels op het strand. Zelfs de kanoeten die we vanochtend niet op het Noordzeestrand zagen. Eerst de foto's en dan de filmpjes van Wout. 

Als laatste nog wat foto's van libellen en een spin uit de tuin. Er zaten best wat libellen, maar de hoeveelheid spinnen was echt ongelooflijk. Elke ochtend moest je je auto weer van spinnenwebben ontdoen, waarbij je daarna jezelf na moest lopen of je ze niet had meegenomen de auto in. Een keer hadden we een kruisspin in de auto. Ik zette 'm al rijdende naar buiten. Kilometers verder stopten we, was-ie gewoon weer een web aan het maken aan de zijkant van de auto. 

Dit was onze laatste dag in dit huis. Morgen reizen we naar het zuiden van Denemarken, naar het Waddeneiland Rømø. Het weer wordt volgende week geloof ik niet zo goed. We hopen toch op wat droge dagen. Hieronder een kaartje, we gaan dus van het bovenste rode puntje naar het onderste rode puntje. 

Donderdag 5 september 2024

Vanochtend zaten we letterlijk weg te smelten in het huis. De wand naar het oosten bestaat alleen maar uit ramen (van onder tot boven) en de zon stond lekker naar binnen te branden. 

Wij besloten naar buiten te gaan waar het koeler aanvoelde en reden naar Slotved Skov bij Sindal. Dit is een bos met beuken en sparren van meer dan 100 jaar oud. Het gebied hier is heuvelachtig en de heuvels in het bos worden doorsneden door talloze diepe ijssmeltwaterkanalen die in de laatste ijstijd gevormd zijn. In het bos lopen ook hertjes. Wij zagen er eentje, maar voordat we deze op de foto konden zetten, was hij alweer verdwenen. Het was een leuke wandeling met veel omhoog klimmen en weer afdalen. En we liepen op het kaartje van onze telefoon met route A terwijl we de pijlen van route B volgden. Maar ze kwamen beide weer bij de auto uit, dus geen probleem. 

De foto's zijn van het bos en het heuvelachtige landschap. 

Gisteravond viel het ons tijdens een wandeling al op dat er echt enorm veel slakkenhuisjes met bewoner in onze achtertuin zitten. Soms klimmen ze tegen het raam op. Vanochtend zagen wij ze ook, maar dan wel in reuzeformaat. Voor degenen die niet van slakken houden, sla deze foto's over. 

Daarna reden we naar huis om de poffertjes van Jan te eten. Die hadden we nog meegebracht uit Nederland. 

's Middags gingen we weer richting het westen, nu naar Rubjerg Knude Fyr. Dit is een klein uurtje rijden.

Rubjerg Knude Fyr is een vuurtoren vlakbij Lønstrup. De vuurtoren staat op de Lønstrup Klint met een hoogte van 60 meter boven zeeniveau. 

De bouw van de toren is gestart in 1899 en in gebruik genomen in 1900. De toren is weer buiten gebruik gesteld in 1968. De toren met gebouw/bijgebouwen bleven tot 2002 in gebruik als museum. Maar door erosie van het landschap werden de gebouwen verlaten. In 2009 zijn de gebouwen gesloopt, ze waren te zwaar beschadigd door de druk van het stuifzand. 

De verwachting was dat de toren in 2023 in zee zou verdwijnen. De gemeente Hjørring wilde dit voorkomen en trok de portemonnee om de toren te laten verplaatsen. Denk je eens in, een toren met een gewicht van 720 ton verplaatsen. In 2019 is dit daadwerkelijk gebeurd. Men heeft een rail gebouwd en hiermee de toren verplaatst. Nu is de toren veiliggesteld tot ongeveer 2060. 

Je kon met een tractor met aanhangwagon (weet even niet hoe ik het anders moet noemen) naar de toren gebracht worden. Wij besloten te lopen. Het was wel 27 graden inmiddels, maar er stond een lekker briesje van zee. Op zich was het zo ver niet. Zelfs de zandheuvel naar de toren opklimmen viel mee. Toen we eenmaal bij de restanten van de bijgebouwen op een steen gingen zitten, werden we bedolven onder vliegjes en zandvlooien. Snel maar weer verder dus. Jammer, want het uitzicht was fantastisch. 

Daarna reden we weer naar huis, waar we nog twee hertjes bij de overburen in de tuin zagen grazen. Achter veel takken helaas, dus fotokansen waren nihil.

Voor wie het interessant vindt, hier een filmpje hoe de vuurtoren verplaatst is (versneld afgespeeld). 

Morgen onze laatste volledige dag hier. Zaterdag rijden we naar onze volgende bestemming. 

Woensdag 4 september 2024 (vervolg)

Na de vogelshow zijn we gisteren eerst naar Hjørring gereden voor wat boodschappen. Hier was nl. een Føtex supermarkt, die pretendeert alles te hebben. Maar dat was niet zo. Dan maar wat stranden af en daar foto's gemaakt. 

De eerste foto is van Tversted, waar de auto's op het strand rijden en daar dan de hele dag gaan staan. De foto's erna zijn van Palmenstrand, vlak naast Frederikshavn. Je ziet wel waarom deze zo heet. De laatste foto is van onze avondwandeling aan ons privé-strand. Wout maakte hier onbewust een prachtige bewust bewogen foto. 

Woensdag 4 september 2024

Vandaag stonden we om 9 uur bij Ørnereservatet in de file voor de deur. Ørnereservatet staat ook wel bekend als Eagleworld. Dit is opgericht door Frank Wenzel die zich ontfermde over de bewustwording over roofvogels en de jachtkunst van het valkenierschap. Hij heeft wetenschappelijk onderzoek gedaan naar het leven van vogels, en dan met name roofvogels. Tevens heeft hij ervoor gezorgd dat de jacht met valken weer legaal is geworden. Ik vraag me nog steeds af of dat nu iets positiefs of iets negatiefs is. Ook was hij een gerenommeerd natuurfotograaf. Frank Wenzel is inmiddels overleden. Tegenwoordig wordt Eagleworld gerund door zijn zoon, Peter Wenzel. Je ziet Peter op enkele van de foto's terug komen.

Frank Wenzel is gestart met enkele gewonde dieren, puur ter verzorging. Naderhand heeft hij ook bezoekers toegelaten en is hij shows gaan opvoeren. Ook heeft hij vogels uit het buitenland overgehaald als ze daar gestroopt werden of werden blootgesteld aan gif. 

We hebben ons even afgevraagd of het nu diervriendelijk was, zo'n show. Er is hier geen sprake van illegale handel, maar we hebben niet kunnen zien hoe groot de hokken waren. De Vogelbescherming is tegen, maar de nieuwsgierigheid om de vogels van dichtbij te zien heeft het bij ons gewonnen. 

We starten de show met de slechtvalk. Eerst wordt de valk getoond met blinddoek. Dit doen ze omdat ze erg gevoelig zijn voor impulsen van buitenaf. Daarna gaat de blinddoek af en laat de slechtvalk zien hoe snel hij kan vliegen (kan snelheid van meer dan 200 km per uur halen). Ik heb 'm niet op de foto gekregen in vlucht. 

Hierna volgde de lammergier of ook de baardgier genoemd. Het is een vogel uit de familie van de havikachtigen en hij/zij voedt zich met de botten van karkassen. De vogel komt permanent voor in de Himalaya. De lengte van de vogel is 100 tot 115 cm en de spanwijdte is 250 tot 280 cm. Ik vond het een prachtbeest en hij/zij liet zich goed fotograferen. Op de filmpjes van Wout zie je waarom we beter niet bij die boom hadden kunnen gaan zitten. 

Het volgende optreden was van de zwarte adelaar. Deze komt voor in zuidelijk en oostelijk Afrika en het Midden-Oosten. Het voedsel bestaat voornamelijk uit zoogdieren, zoals dassen, maar ook vogels en reptielen. De spanwijdte van deze arend is 186 tot 222 cm. Deze vogel liet zich minder goed fotograferen, hij vloog snel en huppelde voornamelijk tussen de mensen door. 

Daarna kwam de prachtige Stellers zeearend. De vogel komt uit Oostelijk Azië, tijdens de show werd Kamchatka genoemd als broedplaats. Ze kunnen tot 105 cm groot worden met een spanwijdte tot 250 cm. Hun nesten maken ze hoog in bomen of bovenin de rotsen. Hoewel het vrouwtje meerdere eieren legt, overleeft meestal maar één jong uit het nest het. 

Daarna kwam de zeearend, zoals wij deze in Nederland ook kennen. Deze wordt ook wel witstaartzeearend genoemd. Het is de grootste Noord-Europese roofvogel van een grootte van 70 tot 90 cm en een spanwijdte van 200 tot 250 cm. De zeearend eet vis, (water)vogels, kleine zoogdieren en aas. Het zijn sociaal levende dieren zonder territorium, ze kunnen bijvoorbeeld rustig naast elkaar broeden. 

De volgende vogel die we zagen was de steenarend. Deze vogel wordt 80 tot 93 cm groot met een spanwijdte van 190 tot 225 cm. Deze arend komt alleen voor op het noordelijk halfrond. In de natuur wordt deze vogel 25 jaar, in gevangenschap komt daar nog 20 jaar bij. De steenarend kan in duikvlucht tot 320 km/uur halen. Hiermee komt hij dicht bij de slechtvalk met 350 km/uur. Deze steenarend verstopte zich iedere keer in de boom, hij was een beetje rebels. 

En op de tonen van El Condor Pasa (Simon & Garfunkel) kwam de laatste vogel ten tonele: de andescondor. Deze vogel behoort tot de gierenfamilie. De grootte van de andescondor is 270 cm tot 320 cm. De andescondor heeft niet de grootste spanwijdte, maar wel het grootste vleugeloppervlak van alle vliegende vogels. De condor heeft een kale kop, die makkelijker schoon te houden is (aaseters). Het mannetje heeft een kam op de kop, het vrouwtje niet. Dit was dus een vrouwtje. 

De show duurde een uurtje. Het zat er bomvol. Gelukkig waren wij vroeg en konden we een goed plekje vinden (volgende keer boomloos). 

We hebben nog meer gedaan die dag, maar het wordt nu te laat. De rest van het verslag volgt morgen. 

Dinsdag 3 september 2024

Gisteravond hadden we de tv aan de praat gekregen en wilden Lubach kijken. Maar ik viel al voor Lubach op de bank in slaap. 

Vanochtend na het ontbijt zijn we naar de Ålbaek Klitplantage gereden voor een wandeling. Dit was ongeveer 4 km rijden van ons huis. 

Even wat uitleg bij het begrip "Klitplantage". Het woord betekent "duinaanplanting" en staat voor de bosaanplantingen die zijn gedaan om de zandverstuivingen te beperken. 

Op sommige van onze foto's zie je langs het riviertje veel zand liggen. Dit geeft je een idee hoe dik de zandlaag is onder de bomen. Het riviertje heet de Knasborg Å en zorgt ervoor dat het water uit de Klitplantage wordt afgevoerd naar het Kattegat. Er wordt gezegd dat het riviertje vroeger liep tot de plaats waar we gisteren waren en tot daar materiaal aanvoerde waarmee de Råbjerg Kirke gebouwd is. Waarom het water zo bruin is, geen idee.   

De wandeling (blauwe route) is door het Deense Natuuragentschap verkozen tot 1 van de 100 mooiste en spannendste wandelingen in Denemarken. 

Eerst wat foto's van het landschap. 

Verder zagen we ook nog paddenstoelen, bloemetjes en bijtjes.

Hierna gingen we naar huis om te eten. 's Middags reden we nog even naar het westen. Aan de westkant trok een regenfront over, maar het was minimaal wat er viel. 

We bezochten de Bindslev Gl. Elværk. Dit is één van de weinig overgebleven werkende waterkrachtcentrales in Denemarken. Er was hier een dam en een zogenaamde vistrap (waar vissen omhoog kunnen springen) aanwezig, maar door Europese richtlijnen, die het laten overstromen van beken niet toestaat, mag dit niet meer. Ik had nog nooit van deze Europese waterplannen gehoord, maar ja. Nu is het een soort steenwoestijn geworden en men hoopt met mooie beplanting er weer iets moois van te maken. Nu waren wij wel nieuwsgierig naar de vistrappen, maar vooral naar de vogels die hier zouden zitten: ijsvogels. 

En dat klopte, gelijk bij aankomst zagen we al een ijsvogel wegvliegen. Tja .. wegvliegen dus. In totaal hebben we 3 ijsvogels en 2 waterspreeuwen zien wegvliegen. Geen foto's dus. Dan maar foto's van wat er nu over is van deze bezienswaardigheid. 

Even een foto van internet hoe het er uit zag. 

En dit is wat het nu is. 

Bij thuiskomst heb ik mijn vrienden de kruisspin weer op de foto gezet. Iedere ochtend begroet de onderste mij met 2 opgeheven voorpootjes. Dat is mijn positieve uitleg. De negatieve uitleg is dat hij bang is dat ik zijn web sloop en uit voorzorg in de vechthouding gaat. De bovenste kruisspin trekt zich nergens wat van aan, die zit lekker hoog en droog en niet vlak naast de autodeur. 

Morgenochtend moet ik op tijd mijn bed uit (Wout is dat altijd al), want dan moeten we om 9 uur bij Ørnereservatet zijn. Ik hoop op mooie foto's. 

Maandag 2 september 2024

Vandaag gingen we de rode rondwandeling doen in de Skagen Klitplantage (de rode wandeling van 2,74 km). Er waren twee aandachtspunten op deze wandeling. De eerste is "Den Tilsandede Kirke" (oftewel de begraven kerk). Het gaat hier om een kerk uit de 13e eeuw die in 1775 onder het stuifzand is gekomen. Nu zie je alleen de toren nog boven het zand uitkomen, de rest van de kerk is niet meer zichtbaar. 

Ik maakte voornamelijk foto's van de buitenkant, Wout nam ook een kijkje binnen en liet trappenhuis, uitzicht en zwaluwen zien. 

Het tweede aandachtspunt is Flagbakken. Dit is een uitzichtspunt. Best even een kleine klim. In het westen zie je de Noordzee en in het oosten het Kattegat. Wij hebben niet veel foto's met de camera gemaakt. Wel nog wat foto's van de natuur tijdens deze wandeling. 

Na de wandeling reden we naar Grenen en Skagen. Hier was het zo druk dat we rechtsomkeert maakten. Wel maakte ik nog een foto in Skagen van de gele huisjes met rode daken. Het geel wordt zelfs Skagens geel genoemd. 

We gingen lunchen bij de Solnedgangskiosken in Højen. Een echte Deense hotdog met alles erop en eraan (ristet hotdog). En we namen een ijsje toe. Ik liet Wout maar bestellen. 

Daarna zijn we naar Råbjerg Mile gereden. Dit is een van de grootste wandelende duinen van Europa. Het gebied is ongeveer 2 km groot en de hoogste duin is 40 meter. Het gebied verplaatst zich met ongeveer 18 meter per jaar naar het oosten,  richting Skagen. Wij hebben ca. 400 meter het gebied in gelopen en weer terug. Het was hartstikke zwaar om dat duin te beklimmen. En na het eerste duin kwam weer een duin en weer een. 

Als laatste reden we nog even langs Råbjerg Kirke (ook wel Chiesa di Råbjerg genoemd). De kerk is in 1300 gebouwd. Het is een Lutherse kerk. Naar binnen konden we niet, dat mag alleen op afspraak. En die hadden we niet. 

Hierna gingen we naar de supermarkt voor ons avondeten en brood e.d. 
En daarna naar huis. 

Het is bewolkt, dus geen Melkweg poging nummer 3 vanavond. 

Zondag 1 september 2024 (vervolg)

Gisteravond had ik er geen puf meer voor, maar nu is het nog vroeg. Dus hierbij de resterende foto's van gisteren. 

We reden eerst naar een ishus (ijszaak) in Tversted. Daar maakte ik echt een potje van mijn bestelling. Een bolletje (ijs) is een "kugler", maar ik las "hlever". Ik dacht "dat zal ook wel Deens zijn", maar het was gewoon een slordig handschrift. De jongen die ons hielp kon er niet om lachen, die kon nergens om lachen. 

Na het ijsje reden we naar Skiveren, omdat ik dacht dat je hier steile duinen aan de kust zou hebben. Ja, de duinen waren wel steil, maar het strand was vrij apart. Sowieso is naakt recreëren hier op het strand toegestaan (op elk strand) en reden er auto's en fietsen. 

Thuis in de tuin stortte ik me nog even op dit spinnetje. Dit arme beestje is helemaal ontdaan. Iedere dag maakt-ie ook een draad naar de auto en elke dag sloop ik die. En ik vrees dat hij vandaag ook geknokt heeft met een naburige spin, want bij thuiskomst was het web van de naburige spin verdwenen en was hij opnieuw een web aan het maken. 

En 's avonds heb ik natuurlijk een nieuwe Melkweg poging gedaan. Ik was even aan het klungelen en snapte het niet, maar met een diafragma van F/16 lukt het natuurlijk niet. Dus nadat ik die naar F/2,4 had veranderd, ging het een stuk beter. Er blijft wel van alles rondvliegen in die lucht en strepen maken. Het zijn geen vliegtuigen, ik vermoed toch satellieten ofzo. Ze gaan vrij snel en met een sluitertijd van  25-30 seconden wordt dat precies zo'n streepje. 

Zondag 1 september 2024

Vanochtend werden we tegen 07.00 uur wakker. Het is hier zo stil en zo donker ... en toen ging de slaapkamerdeur open, een zee van licht vanuit de woonkamer waar geen gordijnen hangen en de zon naar binnen scheen. 

We besloten vandaag eerst even bij Jerup Strand te gaan kijken. Hier zou een vogelgebied zijn. Nu zit het meeste van dit gebied op de privé-stranden oftewel onze verlengde achtertuin. 

We zagen eerst mooi landschappen. Ik was trouwens vergeten om de ISO van ISO3200 terug te schroeven naar ISO100 ... ik vond het al zo raar fotograferen vandaag. 

We zagen wat strandbewoners, de krab is geloof ik de enige die nog leeft. 

En Wout zette de krab ook mooi op film, terwijl deze zich aan het ingraven was. 

Wout zette ook nog wat vogels op foto en film. 

Daarna reden we nog even naar Albaek Haven. Dit is een plaatsje zo'n 4 km ten noorden van Jerup. 

We zagen groenlingen. Mijn foto's waren mislukt (iets met ISO).

Hier zagen we ook witte kwikstaartjes. Na deze kwikstaartjes ontdekte ik dat de ISO niet goed stond. 

De mus wilde ook heel graag poseren in de haven. Maar vrolijk kijken deed-ie niet. 

Wout zag nog zwaluwen. 

En ik sloot af bij de haven met een serie zilvermeeuwen. 

We gingen thuis lunchen en liepen daarna door onze tuin naar zee. Op de gisteren door Wout gefotografeerde trol zat nu een hagedisje. 

Wout maakte nog wat foto's van ons privé-strand (waar trouwens ook buren over lopen, gelukkig niet in grote getale, maar af en toe). 

En Wout maakte een leuk filmpje van een zilvermeeuw die een krab  had gevangen. 

En ik eindig de foto's vandaag met een libel in de dakgoot en een sprinkhaan op de vlonder in onze tuin. 

We zien deze middag ook nog een ijsje gaan eten in Tversted en even op het strand (Noordzee) geweest in Skiveren. Dat laatste was apart want hier mochten ook auto's op het strand. Dit hebben wij niet gedaan, maar je zag zo een personenauto met caravan erachter het strand opgaan. En het was ook apart omdat er twee mensen zich gingen uitkleden om te gaan zwemmen. Maar dat schijnt dus te mogen in Denemarken. Dus elk strand mag ook gebruikt worden voor naturisme, mits andere mensen zich er niet aan storen. Nou, ik stoorde me er niet aan, maar ze liepen wel in mijn beeld. Maar dat had ik met of zonder kleren vervelend gevonden. Die foto's komen nog, nu ga ik even kijken of er nog een Melkweg te zien is. 

Zondag 1 september 2024

Na twee dagen reizen (elke dag van 09.00 tot 16.00 uur in de auto en een overnachting in Hamburg, waarbij we ook nog fout zijn gereden en voor de terminals van de luchthaven zijn beland) zijn we vanochtend wakker geworden in Jerup. We hebben niet veel meer gedaan, even naar de supermarkt en weer terug. En buiten op terras gezeten. Het was fris. 

De achtertuin is leuk. Je kunt zo via een paadje, een duintje over, naar de zee lopen. En daar heb je dan soort van je privé strand. 

Wout maakte er de volgende foto's van, ook van ons huisje en  terras.

En hij maakte ook een filmpje van het zeezicht. 

Best een aardige plek toch? 

Ik was heel de avond bezig om te kijken hoe ik de Melkweg kon fotograferen. Eerst met een app bepalen waar-ie boven de horizon zou staan, vervolgens kijken hoe je dan je camera moest instellen, er achter komen dat je echt niet te vroeg moest gaan zitten (tussen 22.00 en  23.00 uur was het beste resultaat) en zo meer. Voor een eerste resultaat vind ik het niet heel slecht, maar het kan zeker nog verbeterd worden (nog donkerder lucht en scherpere bomen, want die zijn echt nog niet scherp). Vanavond zal het weer helder zijn. 

Tot later vandaag.